Uzasadnienie
do postanowienia z dnia 24 września 2004 r.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 37 § 1, art. 105 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu zażalenia M. M. działającej w imieniu małoletniej córki J. M. na niezałatwienie w terminie określonym w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r., nr [...] sprawy wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozwolenia na użytkowanie przez R. i S. K. budynku gospodarczego położonego na działce nr 167 przy ul. H. [...] w P. orzekł, że zażalenie to jest nieuzasadnione i umorzył postępowanie w sprawie.
W uzasadnieniu aktu podano, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że decyzja w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego zrealizowanego przez R. i S. R. została wydana przez organ I instancji w dniu [...] stycznia 2004 r., Nr [...]. W związku z tym brak jest podstaw do wyznaczania organowi I instancji terminu załatwienia sprawy w trybie art. 37 § 2 Kpa.
Powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego małoletnia J. M. reprezentowana przez matkę M. M. domagając się jego uchylenia i potraktowania jednocześnie środka zaskarżenia również, jako skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte jeszcze w dniu 19 sierpnia 1997 r. Sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny dwukrotnie. Sąd ten wyrokami z dnia 17 czerwca 1999 r. (SA/Rz 1975/97) i z dnia 13 lutego 2002 r. (SA/Rz 1081/30) uchylił wydane decyzje. Od daty wydania ostatniego wyroku upłynęło już prawie dwa lata a mimo to sprawa nie została załatwiona. Organy wymyślały różne przyczyny przewlekania (zawieszenie postępowania, powoływanie ekspertów). Tymczasem R. i S. R. użytkują przedmiotowy budynek bez zezwolenia. Zaskoczeniem dla skarżącej była informacja zawartą w zaskarżonym postanowieniu, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 22 stycznia 2004 r. wydał w powyższej sprawie decyzję. Skarżącej nie poinformowano o takiej decyzji ani też nie doręczono jej. Fakt niedoręczenia stanowi obrazę przepisów kpa, ograniczył jej prawa jako strony i uniemożliwił odwołanie się od niej.
Istnieją więc przesłanki do wznowienia postępowania. Skarżąca z ostrożności procesowej złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie. M. M. dwukrotnie zwracała się do organu II Instancji o naruszaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego terminów załatwiania spraw. Organ milczy w tym przedmiocie. Zaskarżone postanowienie jest ostateczne, jednak organ - wbrew obowiązkowi wynikającemu z kpa - nie poinformował jej o środkach jego zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Uzasadniając swoje stanowisko podał, że zażalenie jest bezzasadne, gdyż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie w przedmiotowej sprawie, a w dniu [...] stycznia 2004 r. wydał decyzję nr [...], którą udzielił S. i R. R. pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego. W związku z dokonanymi ustaleniami uznano, że wniesione zażalenie jest nieuzasadnione i umorzono postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Skarżąca nie dostała decyzji o wydaniu pozwolenia na użytkowanie do wiadomości i nie uczestniczyła w postępowaniu, bowiem było ono prowadzone na podstawie przepisów znowelizowanej ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r. Zgodnie z art. 59 ust. 7 ww. ustawy stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Żadnego z tych wymogów nie spełnia postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 Kpa orzekające o bezzasadności zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa. Żaden bowiem z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje zażalenia na tego rodzaju postanowienie, a samo zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Przedmiotowe zażalenie jest odrębnym od środka zaskarżenia przewidzianego w art. 141 - 144 Kpa. Nie jest ono wnoszone, jako środek zaskarżenia postanowienia, lecz służy albo kwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy albo też stanowi zaskarżenie wykonania postanowienia organu o wyznaczeniu drugiego terminu załatwienia sprawy (art. 36 § 1 Kpa). Zakres czynności organu do którego wniesiono takie zażalenie jest ściśle określony, tak samo zostały sprecyzowane procesowe skutki wywołane przez tak uzasadnione zażalenie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało po myśli przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzec, jak w sentencji postanowienia.