Uzasadnienie
M. L. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Sprawa ze skargi wyżej wymienionej o sygn. akt II SA/Rz 322/08 dotyczy decyzji Wojewody podjętej w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Niniejsza sprawa nie została zakończona przed WSA w Rzeszowie. Na obecnym etapie postępowania sądowoadministarcyjnego skarżąca jest zobowiązana do poniesienia kosztów wpisu od skargi w wysokości 100 zł.
Referendarz sądowy WSA zarządzeniem z dnia 7 lipca 2008r. nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia dodatkowych dokumentów źródłowych oraz dodatkowych oświadczeń. W treści pisma wykonującego powyższe zarządzenie wezwano M. L. do:
- 1) wyjaśnienia czy w związku z ujawnionymi dochodami w wysokości 500 zł. miesięcznie, rodzina M. L. otrzymuje świadczenia z pomocy społecznej, a jeżeli tak to jakiego rodzaju i wysokości. Jeżeli M. L. lub jej córka M. L. nie otrzymują żadnych świadczeń z pomocy społecznej należy wyjaśnić przyczyny tego stanu,
- 2) nadesłania zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy potwierdzającego posiadanie statusu osoby bezrobotnej przez skarżącą,
- 3) podania podstawy prawnej uprawniającą skarżącą do zajmowania lokalu mieszkalnego w R. przy ul. M..
Odpowiedź na to wezwanie wpłynęła do Sądu w dniu 15 lipca 2008r. Skarżąca nadesłała zaświadczenie wydane przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R., z którego wynika, że M. i M. L. nie są objęte pomocą finansową Gminy. Natomiast zaświadczenie wydane z upoważnienia Starosty przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w R. dowodzi, iż skarżącą jest osoba bezrobotną. Nie jest uprawniona do pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Według skarżącej, przyczyną odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej jest brak zameldowania. Lokal przy ul. M. jest używany przez stronę wyłącznie do celów odbierania kierowanej do niej korespondencji.
Stwierdzono co następuje:
M. L. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, czyli w zakresie najszerszym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w pełnej wysokości oraz ustanowienie adwokata. Według treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa w zakresie całkowitym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego w tym kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Wskazane powyżej warunki otrzymania prawa pomocy w pełnym zakresie podkreślają wyjątkowy charakter tej instytucji procesowej.
Oświadczenia Skarżącej opisujące jej sytuację majątkową oraz rodziną nie budzi wątpliwości, co do zgodności z prawdą. Dowodem bardzo złego stanu majątkowego strony oraz braku zdolności płatniczych są dokumenty urzędowe nadesłane wraz z pismem z dnia 14 lipca 2008r. Z treści wniosku oraz dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych wynika niezbicie brak jakichkolwiek możliwości poniesienia przez wnioskującą kosztów związanych z prowadzonym postępowaniem sądowoadministracyjnym.
Do tego wniosku prowadzi ocena warunków bytowych M. L.. Skarżąca wraz z córka M.L. utrzymuje się wyłącznie z alimentów w wysokości 500 zł. Strona nie posiada lokalu mieszkalnego, nieruchomości, oszczędności jak również wartościowych przedmiotów. M. L. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie otrzymuje też świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Według treści wniosku strona zamierza podjąć pracę. Przeszkodą ku temu jest brak miejsca stałego pobytu. Dochód jak rodzina skarżącej osiąga w skali miesiąca pozwala żyć w warunkach skrajnego ubóstwa. Kwota dochodów w wysokości 500 zł., nie może pokrywać nawet wydatków koniecznych dwuosobowej rodziny. Wnioskodawczyni nie ma szans na uczestniczenie w kosztach finansowych sprawy gdyż nie dysponuje majątkiem, który mógłby być na to przeznaczony.
Warunki egzystowania skarżącej wypełniają w sposób pozytywny przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Można być pewnym, że brak zwolnienia strony od tych obciążeń pozbawiłby ją prawa do sądowej kontroli decyzji Wojewody. Skarżąca musiałaby zrezygnować z kontynuowania postępowania po to, aby zaspokoić swe podstawowe potrzeby życiowe. Aby uchronić stronę od konieczności dokonywania wyborów tego rodzaju należy przyznać jej prawo pomocy w granicach określonych w jej wniosku.
Z wyżej powołanych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustalonym w sentencji postanowienia w oparciu o art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.