Uzasadnienie
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi L. S. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] o wymeldowaniu L. S. z miejsca pobytu, z lokalu mieszkalnego pod adresem: [...].
L. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wyżej opisaną decyzję zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]. W treści uzasadnienia skargi skarżący nie podał jakichkolwiek okoliczności, dotyczących złożonego wniosku. Natomiast objęta skargą argumentacja strony podważa jedynie legalność zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że pojęcie wykonania użyte przez ustawodawcę w art. 61 P.p.s.a. należy odnosić do wszelkich aktów i czynności poddanych kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny (K. Defecińska-Tomczak, w: Z. Kmieciak (red.), Polskie sądownictwo administracyjne, Warszawa 2006, s. 108). W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, wydana w trybie odwoławczym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). W takiej sytuacji należy wziąć pod rozwagę, czy sąd administracyjny rozpatrując skargę na tego typu decyzję może w ramach art. 61 § 3 P.p.s.a. objąć zgodnie z wnioskiem skarżącego ochroną tymczasową w zakresie wykonywania decyzji wydanej w pierwszej Instancji.
Stanowisko Sądu odpowiada prezentowanemu w doktrynie poglądowi, że w przypadku wniesienia skargi na decyzję II instancji, sąd administracyjny może udzielić ochrony tymczasowej przed wykonywaniem decyzji organu I instancji. Innymi słowy wstrzymanie wykonania w drodze stosowania normy art. 61 § 3 P.p.s.a. rozstrzygnięcia administracyjnego (decyzji lub postanowienia) nie jest uwarunkowane tym, aby postanowienie sądu pierwszej instancji w zakresie udzielenia ochrony tymczasowej, ograniczało się do orzeczenia organu wydanego w drugiej instancji. Brzmienie zdania 3 art. 61 § 3 P.p.s.a odnoszące się do zakresu przedmiotowego udzielenia ochrony tymczasowej popiera takie stanowisko, gdyż decyzja organu I instancji mieści się w pojęciu "aktu wydanego w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy" (por. R. Sawuła, Wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu administracyjnym, Przemyśl-Rzeszów 2008 r., s. 372-374).
Podnieść w tym miejscu należy, że skarżący nie tylko nie uprawdopodobnił, ale nawet nie wskazał, z jakiej przyczyny wykonanie decyzji organu I instancji przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., mimo, że to na nim ciążył taki obowiązek. Uzasadnienie wniosku winno bowiem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Samo zaś złożenie wniosku bez podania przez skarżącego uzasadnienia, nie stanowi przesłanki do jego uwzględnienia.
Nie należy tracić z pola widzenia, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy bowiem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zameldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby.
Natomiast celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny (deklaratoryjny) i służy jedynie aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw (w szczególności nie wpływa na prawo własności do lokalu), tym samym nie może spowodować negatywnych skutków. Nie powoduje, że skarżący nie może przebywać w lokalu, z którego został wymeldowany. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SA/Po 288/12).
W konsekwencji decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca stałego pobytu stałego o wymeldowaniu, nie może powodować niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.