Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania podkreślając, że nałożoną na nich opłatę z tytułu przekształcenia wyliczono bez udzielenia im żądanej bonifikaty. W ich ocenie opłata ta powinna wynieść 4.326,17 zł, podczas gdy organy przyjęły ją w wysokości 31.500,54 zł.
Z akt sprawy wynika, że ww. decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2013 r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu podania skarżących o przekształcenie należącego do nich prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności. Decyzją tą organ I instancji, uwzględniając żądanie stron odnoszące się do działek nr ewid. 1169 i 1170 stanowiących dotychczas własność Gminy Miasto [...], ustalił także opłatę z tego tytułu w kwocie 46.077 zł i w zakresie, w jakim opłata ta dotyczyła części nieruchomości zajętej pod budynek mieszkalny udzielił stronom bonifikaty w wysokości 95 % w kwocie 14.576,46 zł. Pozostałą do zapłaty należność określono w wysokości 31.500,54 zł, przy czym 23,625,40 zł przypadło na J.P., a 7.875,14 zł na M.P. Na uiszczenie opłaty wyznaczono termin 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi.
W pierwszej kolejności należy podać, że skarżący na poparcie zgłoszonego wniosku nie przedstawili jakiejkolwiek argumentacji, co jednak nie zwalniało Sądu od merytorycznego jego rozpoznania przy uwzględnieniu materiału zgromadzonego w aktach sprawy (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2014 r. II FPS 9/13, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl").
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiła ustawa z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. 2012 r. poz. 83). W myśl przepisów art. 1 cyt. ustawy, postępowanie w sprawie przekształcenia prowadzone jest na wniosek strony, zaś osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tytułu tego przekształcenia (art. 4 ust. 1). Wierzytelność z tytułu opłaty podlega zabezpieczeniu hipoteką przymusową na nieruchomości objętej przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności; w przypadku przekształcenia udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości, związanego z odrębną własnością lokalu, hipoteka przymusowa obciąża nieruchomość lokalową osoby, na rzecz której nastąpiło przekształcenie; podstawą wpisu hipoteki jest ostateczna decyzja, o której mowa w art. 3 ust. 1 (art. 4 ust. 6). Przepisy cyt. ustawy przewidują również możliwość udzielania bonifikaty od opłaty.
Z akt sprawy wynika, że skarżący, po przeprowadzeniu zainicjowanego przez nich postępowania administracyjnego, uzyskali decyzję uwzględniającą ich żądanie i zostali zobowiązani do uiszczenia na rzecz dotychczasowego właściciela opłaty. Wprawdzie kwestionują jej wysokość, jednak nie podają, czy zapłata takiej kwoty może negatywnie, i w jaki ewentualnie sposób, wpłynąć na ich sytuację bytową, ewentualnie wywołać opisane wyżej skutki dla innych podmiotów. Brak jest informacji o stanie ich majątku, dochodach, stanie rodzinnym, a to z uwagi na brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie. Okoliczności takich Sąd nie mógł również ustalić na podstawie treści akt sprawy, które w tym zakresie nie zawierały żadnych dowodów. Nie była zatem możliwa ocena, czy w niniejszej sprawie mogą ziścić się przesłanki z art. 61 § 3 Ppsa. Dlatego też na podstawie powołanego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.