Uzasadnienie
W skardze wniesionej w niniejszej sprawie A.T. (dalej: "Skarżący") złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.), z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, argumentując go wysokimi kosztami rozbiórki obiektu oraz przywróceniem nieruchomości do stanu poprzedniego po związanych z tym czynnościach (po stronie inwestora w sytuacji rozpoczęcia realizacji inwestycji).
Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wniosek nie mógł zostać uwzględniony, bowiem jest zbyt ogólnikowy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o owym niebezpieczeństwie. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, co potwierdza utrwalone w tej kwestii orzecznictwo sądów administracyjnych.
Zatem skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do odstępstwa od zasady wykonalności aktu administracyjnego, w uzasadnieniu wniosku strona nie może ograniczyć się do ogólnikowego stwierdzenia, lecz musi precyzyjnie wskazać na zagrożenia płynące z jej wykonania. O przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem tego aktu. Kwestia niedogodności dla nieruchomości sąsiedniej ze strony inwestora realizującego określone zamierzenie budowlane, o ile nie wykracza ponad przeciętną miarę, nie może być uznana za którekolwiek z niebezpieczeństw z art. 61 § 3 P.p.s.a. W przepisie tym jest bowiem mowa nie o jakimkolwiek zagrożeniu (niebezpieczeństwie), ale o takim które może doprowadzić do znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1391/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy też zauważyć, że niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy przede wszystkim inwestora, a jedynie w niektórych przypadkach może odnosić się także do innych podmiotów. Kontynuowanie prowadzonych przez inwestora prac budowlanych, zanim sąd rozstrzygnie wniesioną przez sąsiada skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę, odbywa się wyłącznie na ryzyko inwestora, który musi być świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie spowoduje konieczność poniesienia kosztów związanych z rozbiórką wznoszonego obiektu budowlanego. Także postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż ta, jaka mogłaby wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Dlatego w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę ustawodawca przewidział dodatkowy wymóg ograniczający możliwość wstrzymania wykonania decyzji.
Mianowicie przepis art. 35 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) stanowi, że w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Uzależnienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia kaucji pozostaje w sferze uznania Sądu, niemniej inwestor nie może zostać pozbawiony możliwości podniesienia argumentów przeciwko wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji i ewentualnie argumentów przemawiających za zobowiązaniem strony skarżącej do złożenia kaucji. Ze względu na powyższy przepis możliwość wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę przez sąd administracyjny, pomimo że nie został on zastosowany w sprawie, podlega pewnemu ograniczeniu, co należało dodatkowo uwzględnić przy rozpoznawaniu wniosku.
Konkludując, należy uznać, że Skarżący nie przedstawił informacji, które pozwoliłyby ocenić, czy istotnie realizacja decyzji wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Biorąc powyższe pod uwagę należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wobec braku wykazania przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.