Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 lipca 2008r., sygn. akt II SA/Rz 333/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę A. B. z uwagi na to, iż skarżący nie uiścił na wezwanie Sądu należnego wpisu od skargi.
W otwartym terminie do wniesienia środka zaskarżenia A. B. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata lub radcy prawnego.
Wobec tego, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF zawierał braki, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 8 września 2008r. wezwał A. B. do jego podpisania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Ponadto wezwał wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym i przedstawienia dodatkowych dokumentów oraz pouczył o konieczności ich nadesłania w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
Odnosząc się do powyższego wezwania A. B. zwrócił się do tut. Sądu o przesłanie mu wniosku celem podpisania, bowiem "przyjazd do R. to strata czasu i koszty".
Z uwagi na fakt, iż A. B. nie zastosował się do skierowanego wezwania i w zakreślonym terminie nie podpisał wniosku, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 25.09.2008r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Powyższe zarządzenie wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do złożenia sprzeciwu, zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 października 2008r. W ustawowym terminie do wniesienia środka zaskarżenia tj. w dniu 3.10.2008r. (data nadania pisma na poczcie) A. B. wniósł sprzeciw na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 25.09.2008r. i zwrócił się o jego uchylenie i wyznaczenie nowego terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Wskazał, iż wniosek o udzielenie pomocy prawnej został złożony z powodu trudnej sytuacji materialnej. Pismem z dnia 18.10.2008r. upoważnił swojego syna J. B. do m.in. ewentualnego podpisania druku PPF.
W dalszej kolejności, zarządzeniem z dnia 18 listopada 2008r. tut. Sąd, nawiązując do pisma A. B. z dnia 18.09.2008r., w załączeniu przesłał kserokopię wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy i na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wezwał wnioskodawcę do jego podpisania. Do pisma dołączono stosowne pouczenie, iż wezwanie należy wykonać w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).
Wezwanie zostało doręczone w dniu 8 grudnia 2008r. i odebrane osobiście przez skarżącego. Pomimo upływu zakreślonego terminu wezwanie nie zostało wykonane, a wniosek PPF o przyznanie prawa pomocy podpisany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 260 P.p.s.a. w przypadku skutecznego wniesienia sprzeciwu, tj. gdy nie został on odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Rozpoznawszy sprzeciw, Sąd doszedł do przekonania, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, a wniosek o przyznanie prawa pomocy winien być pozostawiony bez rozpoznania.
Na wstępie, tut. Sąd zauważa, iż skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, jest utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarza sądowego z mocy ustawy. Jednakże wszelkie czynności dokonane przed jego wniesieniem pozostają w mocy i stanowią uzupełnienie rozpoznawanego wniosku dotyczącego przyznania prawa pomocy.
Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Natomiast w myśl art. 252 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
W niniejszej sprawie A. B. został zarządzeniem Sądu z dnia 18 listopada 2008r. wezwany do podpisania wniosku o przyznanie prawa pomocy i w zakreślonym 7-dniowym terminie nie uczynił zadość wezwaniu i nie podpisał wniosku.
Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. – każde pismo strony – w tym wniosek – powinno czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w tym m. in. zawierać podpis strony albo jej pełnomocnika. Ponadto podpis musi być własnoręczny z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a., a mianowicie za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała.
Sąd zauważa, iż udzielone w niniejszej sprawie upoważnienie przez wnioskodawcę synowi J. B. wyłącznie do podpisania druku PPF jest nieskuteczne i nie może zostać uwzględnione. Przepisy nie przewidują bowiem możliwości udzielenia pełnomocnictwa wyłącznie do podpisania wniosku czy skargi. Taki wniosek może złożyć i podpisać swoim nazwiskiem wcześniej ustanowiony pełnomocnik. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie.
Trzeba również podkreślić, iż Sąd zwracając się o uzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wezwał skarżącego o jego podpisanie. Wezwanie to pozostało bezskuteczne, a A. B. nie zastosował się do prawidłowo doręczonego wezwania.
Wobec tego, iż A. B. nie uzupełnił braków formalnych w zakreślonym terminie, tut. Sąd, na mocy art. 257 P.p.s.a. zobligowany był wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 260 i art. 257 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.