Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 334/18
Uzasadnienie
Skarżący zwrócił się w skardze w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, ponieważ nie jest w stanie ich uiścić bez uszczerbku dla swojego utrzymania. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, pobiera emeryturę w kwocie 2.639 zł, Jako majątek wskazał dom o pow. 120 m² (współwłasność) na działce 0,05 ha i nieruchomość rolną (współwłasność). Wyszczególnił stałe miesięczne wydatki, a to: ogrzewanie ok. 360 zł, opłaty za media ok. 150 zł, lekarstwa ok. 200 zł jedzenie ok. 500 zł, ubranie i obuwie ok.150 zł, środki czystości ok.150 zł, sanatorium co dwa lata ok.1000 zł.
Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:
Co do zasady w postępowaniu sądowoadministracyjnym strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), a prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. W przypadku osoby fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. w takim jak wnioskowany, może być przyznane gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z treści powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym. Samo zaś zwolnienie powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest przez nią rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.
Biorąc pod uwagę informacje zawarte we wniosku rozpoznający go referendarz uznał, że w istniejącym stanie faktycznym Skarżący nie pozostaje w sytuacji w której nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów sądowych w niniejszej sprawie, co stanowi przesłankę do zwolnienia od ich ponoszenia. Skarżący posiada stałe źródło dochodu w wysokości 2.639 zł, oświadczone stałe koszty utrzymania wynoszą 1360 zł, zatem w budżecie domowym skarżącego pozostaje co miesiąc nadwyżka w wysokości 1279 zł. Nawet gdyby przyjąć, że skarżący ponosi dodatkowo inne koszty okazjonalne i co dwa lata opłatę 1000 zł za pobyt w sanatorium, to i tak powinien dysponować środkami pieniężnymi, które w pełni pokrywają należne w sprawie koszty całego postępowania sądowego.
Skarżący nie powołuje się na okoliczności losowe, nadzwyczajne, które uniemożliwiałyby pokrycie koniecznych w sprawie kosztów sądowych (na tym etapie jest to wpis od skargi w wysokości 500 zł), dlatego przy uwzględnieniu całokształtu podanych informacji, w tym że osiąga dochody jak w zadeklarowanej wysokości, rozpoznający wniosek referendarz uznał, że Skarżący może uiścić koszty sądowe związane z wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.