Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr 4 Komendant Wojewódzki Policji /dalej: KWP / utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. W. z dnia [...] stycznia 2009 r. Rw [...]. W podstawie prawnej decyzji KWP wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ dalej: k.p.a. Uzasadniając własną decyzję organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie J. P. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Komendanta Powiatowego Policji w S. W. nie narusza prawa. Obowiązujące w dniu wydania decyzji przepisy prawa nie dają podstaw do wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego dla emeryta lub rencisty będącego byłym policjantem. Stan prawa ukształtowany po dniu 1 stycznia 2006 r., na skutek nowelizacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego /Dz.U. nr 100, poz. 919 ze zm./ nie pozwalał przyznać takiego równoważnika odwołującemu się.
Wypłacanie tego świadczenia na podstawie decyzji z dnia [...] czerwca 1996 r. nr [...] nie jest możliwe gdyż decyzja ta została uchylona decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], w której jednoznacznie stwierdzono, że równoważnik pieniężny odwołującemu nie przysługuje od 1 stycznia 2006 r.
Z rozstrzygnięciem KWP nie zgodził się J. P. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wskazał, że rozstrzygnięcie KWP jest wadliwe. Wada wynika z błędnego zastosowania nowelizacji z dnia 28 grudnia 2005 r. w stosunku do świadczenia przyznanego przed datą wejścia w życie nowelizacji. W ocenie skarżącego na tej podstawie prawnej nie można pozbawiać wstecz przyznanych świadczeń pieniężnych. Stanowisko swoje skarżący wsparł poglądem wyrażonym przez Biuro Studiów i Analiz Sądu Najwyższego oraz wyrokami sądów administracyjnych, które potwierdzają twierdzenia skargi. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w S. W. Skarżący domagał się także zasądzenia kosztów postępowania sądowego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie z argumentacją jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Stan faktyczny, w którym zapadła zaskarżona decyzja przedstawiał się następująco. Decyzją z dnia [...] czerwca 1999 r. Komendant Powiatowy Policji w S. W. przyznał skarżącemu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu. Świadczenie takie wypłacano do chwili wydania decyzji przez tegoż Komendanta z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], w której orzeczono o uchyleniu decyzji przyznającej równoważnik pieniężny i stwierdzono, że uprawnienie takie skarżącemu nie przysługuje. Decyzja ta stała się ostateczna. W dniu 30 grudnia 2008 r. skarżący złożył wniosek o wypłacenie należnego równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2007. W odpowiedzi na ten wniosek zapadły decyzje będące przedmiotem toczącego się przed sądem postępowania.
Skarga J. P. we wskazanych wcześniej okolicznościach nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą do takiego twierdzenia jest ustalenie, że skarżący wniosek o wypłatę równoważnika pieniężnego złożył w dniu 30 grudnia 2008 r., zatem na ten moment skarżący nie mógł mieć przyznanego równoważnika po 1 stycznia 2006 r.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie związany jest granicami sprawy. Oznacza to, że swoją kontrolą może obejmować tylko te rozstrzygnięcia, które zapadły w sprawie. W rozpoznawanym przypadku granice sprawy wyznacza wniosek z dnia 30 grudnia 2008 r. i rodzaj czynności podjętych przez skarżącego. Zwrócić trzeba uwagę, że skarżący odwołał się od decyzji organu pierwszej instancji, a KWP rozpoznał odwołanie stosując przepisy prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu nie była i być nie mogła decyzja z dnia 8 czerwca 2006 r. uchylająca decyzję przyznającą równoważnik. Orzeczenie to jest ostateczne, skarżący od niego nie odwoływał się, a to oznacza, że Sąd nie może objąć tego rozstrzygnięcia kontrolą w toczącym się postępowaniu. Nie oznacza to, że orzeczenie takie nie może być kwestionowane, ale inicjatywa w tym zakresie spoczywa po stronie skarżącego. Dopiero uruchomienie takiej kontroli otwierałoby drogę do merytorycznego wypowiadania się przez Sąd w zakresie możliwości i trybu pozbawienia skarżącego uprawnienia do uzyskania równoważnika pieniężnego z tytułu remontu lokalu mieszkalnego. Nie podjęcie takich działań musi skutkować przyjęciem istnienia ostatecznej decyzji, która kształtuje sferę praw skarżącego, ale także oddziałuje na możliwości kontrolne Sądu. Podkreślić należy, że takie skutki wywołuje każda ostateczna decyzja nawet wadliwa, gdyż polskiemu porządkowi prawnemu nie jest znana ustawowa, bezprawność takiego orzeczenia.
Zatem odniesienie się do argumentów skargi, które zmierzają do wykazania, że skarżący bezprawnie został pozbawiony uprawnienia do równoważnika pieniężnego może być możliwe, ale w postępowaniu sądowym, które miałoby za przedmiot ocenę sposobu pozbawienia tego prawa. Toczone przed Sądem postępowanie nie odnosi się do tego przedmiotu. Treść skargi wskazuje, że skarżący tego rozróżnienia nie dokonuje, jednak nie zmienia to faktu, że Sąd takie rozróżnienie musi zauważać, gdyż w innym przypadku wyrok zapadły w rozpoznawanej sprawie byłby dotknięty wadą.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.