Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...].
Po doręczeniu uzasadnienia wyroku, wskazując na zamiar wniesienia skargi kasacyjnej, skarżący wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF wniósł o ustanowienie adwokata. Wskazał, że od 30 lat jest bezrobotny i nie ma żadnych środków do życia, wegetując na łasce ludzi. Jako posiadany majątek wykazał dom o pow. 80 m² oraz nieruchomość gruntową (pastwisko) o pow. 0,75 ha.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
Sporządzenie skargi kasacyjnej objęte jest tzw. przymusem adwokackim.
Wobec uprzedniego przyznania już skarżącemu w niniejszej sprawie częściowego prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych (postanowienie z dnia 20 kwietnia 2015 r.), jego wniosek o ustanowienie adwokata podlega analizie pod względem spełnienia przesłanki do przyznania tego prawa w zakresie całkowitym, tj. wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania - art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Ocena aktualnych możliwości płatniczych wnioskodawcy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że analogicznie do kosztów sądowych, nie będzie on w stanie ponieść również kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika do sporządzenia skargi kasacyjnej. Sytuacja materialna skarżącego od momentu rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie uległa żadnej zmianie, co dotyczy zarówno okoliczności mających bezpośredni wpływ na możliwość sfinansowania wydatków związanych z wynagrodzeniem pełnomocnika z wyboru (długotrwałe pozostawanie bez pracy i brak źródeł dochodu, brak możliwych do spieniężenia składników majątkowych), jak też warunków bytowych (całkowite oparcie się w zakresie zaspokajania potrzeb życiowych na wsparciu udzielanym przez inne osoby).
Nie można także pominąć związku między przedmiotem sprawy wynikającym ze zgłoszenia zarzutów do prowadzonego względem niego postępowania egzekucyjnego, mającego na celu wykonanie niezbędnych robót budowlanych w stanowiącym jego własność, a znajdującym się w złym stanie technicznym budynku mieszkalnym, którego prawdopodobnie właśnie z braku środków finansowych nie remontuje (z tej samej przyczyny w toczącej się jedocześnie sprawie II SA/Rz 409/15 zapewne kwestionuje zasadność nałożenia na niego grzywny w kwocie 3 tys. zł w celu przymuszenia do wykonania tych robót). Prowadzenie przez skarżącego 1-osobowego gospodarstwa domowego praktycznie wyklucza przy tym możliwość uznania, że w zakresie kosztów postępowania sądowego, może liczyć na czyjeś wsparcie.
Skutkuje to nie budzącym wątpliwości uznaniem braku po jego stronie możliwości ustanowienia fachowego zastępcy prawnego celem skorzystania – niezależnie od sytuacji materialnej - z prawa do instancyjnej kontroli wyroku Sądu I instancji.
W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.