Uzasadnienie
W dniu 22 kwietnia 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga G.Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 maja 2012r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu, którym wyznaczony został adwokat D. S. Zawiadomienie o terminie rozprawy skierowane na adres kancelarii prawnej, po dwukrotnym awizowaniu w dniach 7 i 15 września 2011r., zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego przy zastosowaniu tzw. fikcji doręczenia. Wyrokiem z dnia 20 października 2011r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę G. Ś. na wskazane wyżej postanowienie. Wyrok uprawomocnił się 22 listopada 2011r.
W dniu 7 kwietnia do tut. Sądu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku podpisany przez G. Ś. W uzasadnieniu skarżący podał, że nie mógł złożyć wniosku w terminie, ponieważ nie został powiadomiony o terminie rozprawy; a jego pełnomocnik nie wziął udziału w rozprawie, ponieważ w tym czasie przebywał poza Rzeszowem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym.
Zgodnie z art. 86 p.p.s.a przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, natomiast art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wraz z wnioskiem strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił przyczyn wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. Z akt sprawy wynika bezspornie, że w terminie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku był on reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Istotą instytucji pełnomocnictwa w postępowaniu sądowym jest przyjęcie, że wszelkie działania i zaniechania pełnomocnika pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla zainteresowanych. Okoliczność ta nie uniemożliwia podejmowania przez stronę samodzielnych czynności procesowych, jednakże w wypadku błędów lub zaniechań pełnomocnika strona ponosi ich wszelkie skutki procesowe. W szczególności zaniedbania pełnomocnika w zakresie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie może stanowić okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu na dokonanie tej czynności procesowej.
Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego argumentacji, iż samodzielne złożenie przez niego przedmiotowego wniosku było niemożliwe bo nie został powiadomiony o terminie rozprawy, stwierdzić należy pisma dla strony reprezentowanej przez adwokata nie są kierowane na jej adres, a na adres jej pełnomocnika, stosownie do zakresu pełnomocnictwa ogólnego i jego istoty. Pełnomocnik natomiast jest obowiązany o ich treści informować swojego mocodawcę. Ponadto, jakkolwiek stawiennictwo pełnomocnika na rozprawie w postępowaniu sądowoadministracyjnym co do zasady nie jest obowiązkowe, dysponuje on możliwością złożenia wniosku o odroczenie jej terminu, jeśli nie może w niej uczestniczyć w wyznaczonym przez Sąd terminie, a uzna swój udział w rozprawie za konieczny, czego w przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego nie uczynił. W żadnym wypadku nie usprawiedliwia to jednak faktu niezłożenia w terminie zarówno przez pełnomocnika, jak i przez jego mocodawcę wniosku o sporządzenia uzasadnienia.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.