Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].02.2001 r. Burmistrz rozpoznając wniosek I. T., Z. S. i A. T. odmówił wymeldowania J. T. z budynku nr [...] przy ul. [...] w U. a w uzasadnieniu wskazał, iż materialno-prawną podstawą wymeldowania jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. nr 9, poz. 26/.
Wynika zeń, że może ono nastąpić dwóch sytuacjach, a to:
- 1) gdy osoba utraciła uprawnienia do przebywania w lokalu w którym jest zameldowana i bez wymeldowania opuściła ten lokal, lub
- 2) bez wymeldowania opuściła lokal, nie przebywa w nim co najmniej 6 miesięcy a nowego jej miejsca pobytu nie można ustalić.
Przesłanki te w obu sytuacjach muszą wystąpić łącznie.
Pomimo tego, że J. T. opuścił lokal ten jest jednym z jego współwłaścicieli, posiada uprawnienie do przebywania w nim, nie ma podstaw do jego wymeldowania.
W odwołaniach podkreślono, iż nie zamieszkuje w tym budynku i nie partycypuje w kosztach jego utrzymania.
Po jego rozpoznaniu organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne z jego argumentacją.
Decyzję tą zaskarżono do NSA wnosząc o powtórne jej rozpoznanie równocześnie nie wskazując kierunku jej weryfikacji.
W obszernej skardze ponownie podkreślono, iż J. T. nie mieszka od kilku lat w tym budynku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych względów niż podnoszą skarżący.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm./.
Bezspornym jest, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego uznano, iż przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. nr 32, poz. 174/ jest niezgodny z Konstytucją.
Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był właśnie przepis, co do którego uznano iż jest niezgodny z Konstytucja.
Można żądać wznowienia postępowania w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją /.../, na podstawie którego została wydana decyzja – przepis art. 145a k.p.a.
Zaś sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości jeżeli stwierdzi /.../ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm./.
Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.