Uzasadnienie
SA/Rz 345/04
Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] Rada Miasta [...] odrzuciła protest D. i J. P. dotyczący projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowo-wschodniej obwodnicy [...]. W uzasadnieniu uchwały Rada wskazała, że protestujący przedkładając swoje propozycje przebiegu przyszłej inwestycji drogowej nie zostali naruszeni w swoim interesie prawnym, gdyż ich nieruchomość nie jest objęta zakresem opracowania planistycznego. Zdaniem Rady protestujący mają co najwyżej interes faktyczny wiążący się z przebiegiem południowo-wschodniej obwodnicy [...], a istnienie tego interesu nie daje podstaw do uruchomienia prawem przewidzianych mechanizmów ochronnych i nie skutkuje ograniczeniem władztwa planistycznego gminy.
Z uchwałą Rady Miasta [...] nie zgodzili się D. i J. P., którzy wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ze skargą na tą uchwałę zarzucając Radzie Miasta [...] naruszenie prawa, polegające w szczególności na sprzeczności projektowanego przebiegu obwodnicy z art. 35 ustawy o drogach publicznych.
Zdaniem skarżących Rada nie uwzględniła w projekcie planu przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie środowiska oraz art. 144 Kodeksu cywilnego. Ze względu na te uchybienia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o odrzucenie lub oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia 1 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. P. wobec nieuiszczenia przez skarżącego wpisu.
Rozpoznając skargę D. P. Sąd stwierdza co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu, gdyż w obowiązującym stanie prawnym jest ona niedopuszczalna. Poza sporem pozostaje fakt, że do postępowania będącego przedmiotem skargi organ opracowujący zmianę projektu planu miejscowego był zobowiązany zastosować ustawę z 23 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/. Obowiązek stosowania nowej ustawy wynikał z tego, że do sytuacji objętej skargą nie ma zastosowania art. 85 ust. 2 ustawy, wskazujący na możliwość prowadzenia postępowania w sprawie zmiany planu miejscowego na podstawie przepisów dotychczasowych, gdyż nie zaistniały przesłanki określone tym przepisem, które dawałyby podstawę do rozpatrzenia przez Radę protestu wniesionego do projektu planu. Konsekwencją niemożności zastosowania ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie objętej skargą było to, że Rada stosując nowe przepisy nie mogła rozstrzygać takiej kwestii, gdyż obowiązujące prawo nie zna instytucji protestu.
W postępowaniu planistycznym prowadzonym na podstawie ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym instytucja protestu została zastąpiona uwagami do projektu planu, które zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 tej ustawy może do projektu planu wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie wyłożonym do publicznego wglądu, a uwagi te rozpatruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, przy czym na te rozstrzygnięcia z mocy art. 7 ustawy nie służy skarga do sądu administracyjnego.
Skutkiem takiej regulacji jest stwierdzenie, że skarga D. P. została złożona w sprawie, która nie może być przedmiotem zaskarżenia do Sądu, a to na podstawie art. 58 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi musiało skutkować jej odrzuceniem.