Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta P. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie samowolnie zrealizowanej części budynku mieszkalnego i umorzył postępowanie organu I instancji w tej sprawie.
W złożonej przez B. Z., Z. Z. i A. Z. skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "ze względu na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony.
Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Poprzez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wniosek skarżących dotyczy decyzji umarzającej postępowanie organu I instancji w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie samowolnie zrealizowanej części budynku mieszkalnego. Należy uznać, że żądanie skarżących jest bezprzedmiotowe, gdyż decyzja ta jest rodzajem aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności.
Nie można bowiem na jego podstawie żądać wydania określonych dóbr bądź podejmować konkretnych czynności egzekucyjnych, gdyż nie ustala on żadnego zobowiązania na rzecz organu. Znajduje to potwierdzenie w postanowieniu NSA z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt II FZ 250/2005, Lex Polonica nr 420607.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.