Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego J. W. zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Żądanie to podtrzymała następnie na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF). Podniosła w nim, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku związanego z tym statusem. Od nikogo nie otrzymuje pomocy, dlatego też zmuszona jest do korzystania ze środków pomocy społecznej; aktualnie z tego tytułu pobiera kwotę 275 zł jako zasiłek okresowy, za którą nabywa żywność. Dodatkowo korzysta także z posiłków wydawanych w "kuchni dla ubogich". Nie posiada jakiegokolwiek majątku.
W myśl art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strona skarżąca działanie organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z uwagi na to, że zainicjowana skargą J. W. sprawa dotyczy przyznawanego ze środków pomocy społecznej zasiłku celowego, wymieniona zwolniona jest z mocy wskazanej regulacji od wszelkich kosztów sądowych w tej sprawie.
W takiej sytuacji do rozpoznania pozostaje wniosek strony o ustanowienie adwokata, którego ocena następuje w aspekcie przesłanki wskazanej w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wedle tego przepisu, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uwzględnienie żądania strony następuje zatem wówczas, gdy po pokryciu wszystkich wydatków związanych z zaspokojeniem podstawowych potrzeb człowieka nie pozostają już żadne wolne środki, które mogłyby być przeznaczone na sfinansowanie swojego udziału w postępowaniu sądowym. W sytuacji powyższej z pewnością znajduje się skarżąca J. W., której jedynym dochodem jest kwota otrzymywanego zasiłku okresowego – 275 zł, wydatkowanego na wyżywienie.
Nadto, jak wynika z akt sprawy, strona uzyskuje ze środków pomocy społecznej także zasiłki celowe z przeznaczeniem na zakup lekarstw czy uiszczenie opat za mieszkanie. Poza tym, korzysta ona również z posiłków wydawanych w ramach "kuchni dla ubogich".
Przedstawione okoliczności świadczą o potrzebie wsparcia skarżącej ze środków publicznych, bowiem bez tej pomocy nie jest ona w stanie zapewnić sobie udziału w niniejszym postępowaniu za pośrednictwem profesjonalnego zastępcy prawnego w postaci adwokata. Środki, którymi dysponuje przeznaczane są w całości na egzystencję. Brak jakiegokolwiek majątku wyklucza zaś jego ewentualne spieniężenie i uzyskanie w ten sposób dodatkowego dochodu.
Dlatego przychylono się do wniosku J. W. i ustanowiono na jej rzecz adwokata na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.