Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowiez 28 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 348/20

Uzasadnienie

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi A. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) stycznia 2020 r. nr (...) dotycząca udzielenia jej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych.

Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, decyzją z (...) listopada 2019 r. nr (...)Burmistrz Miasta – działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 6, art. 9 ust. 1, 1aa i 1b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2010 ze zm., dalej: u.u.c.p.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz § 1, 2 i 3 uchwały nr 678/LVI/09 Rady Miasta Jarosławia z dnia 28 września 2009 r. w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na opróżnianie zbiorników bezodpływowych oraz transport nieczystości ciekłych na terenie Miasta Jarosławia - udzielił w/w Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na opróżnianiu zbiorników bezodpływowych oraz transporcie nieczystości ciekłych na terenie miasta Jarosławia.

Odwołanie od decyzji Burmistrza wniosła Spółka, kwestionując ją w zakresie:

1. - pkt 2:
2. b) zobowiązania do zawierania z właścicielami nieruchomości pisemnych umów na świadczenie usług objętych zezwoleniem,
3. c) zobowiązania do wystawiania właścicielom nieruchomości, po wykonaniu usługi, dokumentów potwierdzających odbiór nieczystości ciekłych określających: datę zdarzenia, adres miejsca odbioru nieczystości ciekłych i ilość odebranych nieczystości,
4. d) zobowiązania do prowadzenia ewidencji ilościowej nieczystości ciekłych odbieranych od właścicieli oraz ewidencji przyjmowania nieczystości ciekłych na teren oczyszczalni,
5. e) zobowiązania do przesyłania Burmistrzowi Miasta kwartalnych wykazów właścicieli nieruchomości, z którymi przedsiębiorca zawarł i rozwiązał umowę na odbieranie nieczystości ciekłych oraz informacji o wykonanych ewentualnych jednorazowych odbiorach nie objętych umowami,
6. f) zobowiązania do przechowywania dokumentów potwierdzających odbiór nieczystości ciekłych od właścicieli nieruchomości i ich przekazanie do stacji zlewnej przez okres 2 lat dla celów kontroli,
7. i) zobowiązania do zgłoszenia organowi wydającemu zezwolenie ewentualnych zmian odnośnie stanu faktycznego lub prawnego podmiotu w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu w terminie 14 dni od dnia powstania zmian.
8. - pkt 3, wg którego "Działalność należy wykonywać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, wymaganiami sanitarnymi oraz normami i przyjętymi standardami",
9. - pkt 5, wg którego "Zastrzega się prawo do nałożenia na przedsiębiorcę dodatkowych obowiązków, jeśli będą przemawiać za tym względy ochrony ludności, gospodarki lub środowiska lub względy prawne".

W powyższym zakresie Spółka zarzuciła decyzji Burmistrza:

1. - naruszenie art. 9 ust. 1 pkt 6 u.u.c.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w postaci nieokreślenia w pkt 3 decyzji konkretnych wymagań szczególnych wynikających z odrębnych przepisów,
2. - naruszenie art. 9 ust. 1 i 1aa u.u.c.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w postaci zawarcia w pkt 2 lit. b-f, i oraz pkt 5 tej decyzji elementów nieprzewidzianych w tych przepisach,
3. - naruszenie art. 16 § 1, art. 110 i art. 155 K.p.a., poprzez przyznanie Burmistrzowi Miasta w pkt 5 uprawnienia do zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej.

Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzji Burmistrza w zaskarżonej części oraz orzeczenie co do istoty sprawy w zakresie uchylonego pkt 2 lit. f poprzez nałożenie obowiązku dokonania, po zakończeniu działalności dezynfekcji pojazdów asenizacyjnych oraz kabin sanitarnych, a także o umorzenie postępowania w pierwszej instancji w pozostałym objętym odwołaniem zakresie.

Wskazaną na wstępie decyzją z (...) stycznia 2020 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Za nietrafny uznało zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.u.c.p. Wyjaśniło, że ustawodawca w art. 9 ust. 1a i 1aa tej ustawy określił składniki zezwolenia na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych, zaś z przepisu art. 6 ust. 1 wynika obowiązek zawarcia przez przedsiębiorcę umowy na piśmie. Skoro właściciel nieruchomości jest zobowiązany do przechowywania umów na opróżnianie zbiornika bezodpływowego, to przedsiębiorca obowiązany jest z właścicielem nieruchomości zawrzeć umowę w formie pisemnej.

W ocenie Kolegium, organ I instancji trafnie uznał, że nałożenie na przedsiębiorcę w zezwoleniu obowiązku udokumentowania wykonania usługi właścicielowi nieruchomości w formie umowy i dowodu uiszczenia opłaty w taki sposób, by co najmniej wynikało z nich kto jest właścicielem nieruchomości, na jakiej nieruchomości zlokalizowany jest opróżniany zbiornik, kiedy usługa została wykonana i jaka była ilość nieczystości ciekłych ma oparcie w prawie.

Kolegium wyjaśniło, że to właściciel nieruchomości a nie przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować wykonanie obowiązku przez okazanie umowy i dowodów płacenia za usługi. Przedsiębiorca ma obowiązek jedynie załączyć do kwartalnego sprawozdania wykaz właścicieli nieruchomości, z którymi w okresie objętym sprawozdaniem zawarł umowy na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych oraz wykaz właścicieli nieruchomości, z którymi umowy te uległy rozwiązaniu lub wygasły. SKO wskazało, że proponowane zmiany w zezwoleniu (decyzji) mają na celu ograniczenie funkcji nadzorczych i kontrolnych Burmistrza.

Decyzję SKO z (...)stycznia 2020 r. Spółka zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając jej:

1. 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 6 u.u.c.p. w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w zakresie pkt 3, co spowodowało nieokreślenie w decyzji Burmistrza, w brzmieniu nadanym jej zaskarżoną decyzją, konkretnych wymagań szczególnych wynikających z odrębnych przepisów, podczas gdy organ II instancji powinien był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i uchylić decyzję Burmistrza w tej części oraz umorzyć postępowanie w pierwszej instancji w tej części;
2. 2) naruszenie art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 9 pkt 1 i 1aa u.u.c.p., jak też w zw. z art. 6 ust. 1 u.u.c.p. w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego pkt 2 lit. b oraz c decyzji Burmistrza, co spowodowało zawarcie w decyzji Burmistrza, w brzmieniu nadanym jej zaskarżoną decyzją, elementów nieprzewidzianych w art. 9 pkt 1 i 1aa u.u.c.p., podczas gdy organ II instancji powinien był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i uchylić decyzję Burmistrza w tej części oraz umorzyć postępowanie w pierwszej instancji w pozostałym zakresie;
3. 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 9 ust. 1 i 1aa u.u.c.p. w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego pkt 2 lit. d-f oraz i jak też pkt 5 decyzji Burmistrza, co spowodowało zawarcie w decyzji Burmistrza, w brzmieniu nadanym jej zaskarżoną decyzją, elementów nieprzewidzianych w art. 9 pkt 1 i 1aa u.u.c.p., podczas gdy organ II instancji powinien był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i uchylić decyzję Burmistrza w tej części oraz umorzyć postępowanie w pierwszej instancji w pozostałym zakresie;
4. 4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 16 § 1, art. 110 i art. 155 K.p.a. oraz w związku z art. 6 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na przyznaniu Burmistrzowi w pkt 5 jego decyzji uprawnienia do zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, podczas gdy organ II instancji powinien był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i uchylić decyzję Burmistrza w tej części oraz umorzyć postępowanie w pierwszej instancji w tej części;
5. 5) naruszenie art. 8 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co spowodowało odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym bez uzasadnionej przyczyny.

Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów powołanych w uzasadnieniu skargi i znajdujących się w aktach sprawy na okoliczności wskazane w treści skargi, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Burmistrza w zakresie jej pkt 2 lit. b-f oraz i, jak też pkt 3 i 5, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że wymagania określone w pkt 3 zezwolenia nie mogą być uznane za inne wymagania szczególne wynikające z art. 9 ust. 1 pkt 6 u.u.c.p. Wymagania te mają mieć swoje źródło w innych przepisach niż u.u.c.p. Podniesiono, że w zezwoleniu powołano się na ogólnikowy nakaz wykonywania działalności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Spółka wskazując na orzeczenia samorządowych kolegiów odwoławczych wydane w analogicznych sprawach wywiodła, że organ powinien precyzyjnie określić, jakie obowiązki ciążą na przedsiębiorcy na mocy odrębnych ustaw.

Zdaniem skarżącej Spółki, przepisy u.u.c.p. dopuszczają zawarcie w treści decyzji administracyjnej obejmującej zezwolenie jedynie elementów określonych w art. 9 ust. 1 i 1aa tej ustawy, a także innych wymagań szczególnych wynikających z odrębnych przepisów (ust. 1 pkt 6). Konstrukcja art. 9 ust. 1 oraz 1aa wyraźnie wskazuje, że przepis ten ma charakter zamknięty, co oznacza, że wójt, burmistrz, prezydent miasta nie jest uprawniony do zawarcia w treści decyzji zawierającej zezwolenie żadnych innych elementów.

W zakresie nałożonego na Spółkę obowiązku zawierania umów podniesiono, że nie sposób się zgodzić z argumentacją przedstawioną przez organ I i II instancji, bowiem z przepisu art. 6 ust. 1 u.u.c.p. wynika jedynie obowiązek udokumentowania korzystania z usług przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych poprzez okazanie umowy i dowodów uiszczania opłat za takie usługi. W ocenie skarżącej, przepis ten odnosi się do korzystających z usług przedsiębiorstwa, a nie do samego przedsiębiorcy. Na poparcie zajętego stanowiska skarżąca powołała się na orzeczenia samorządowych kolegiów odwoławczych oraz na orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odniesieniu do pkt 2 lit. c wydanego zezwolenia - utrzymanego decyzją SKO - podniesiono, że obowiązek wystawiania dokumentów potwierdzających odbiór nieczystości nie znajduje podstawy w żadnym z przepisów prawa. Powołując się na orzecznictwo skonstatowano, że ww. zobowiązanie nie jest skierowane do przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych, stąd też brak jest podstawy prawnej do tego, aby obciążać tego typu obowiązkami przedsiębiorców.

W zakresie pkt 2 lit. d wydanego zezwolenia wskazano, że nie ma swojego oparcia w prawie obowiązek prowadzenia ewidencji ilościowej nieczystości ciekłych odbieranych od właścicieli oraz ewidencji przyjmowania nieczystości ciekłych na teren oczyszczalni. Spółka w tym zakresie wskazała, że określony jej obowiązek stanowi modyfikację obowiązku wynikającego wprost z art. 9o u.u.c.p. dotyczącego wymogu sporządzania i przekazywania wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta sprawozdań kwartalnych. W ocenie Spółki, pkt 2 lit. d zezwolenia stanowi element nieprzewidzialny w art. 9 ust. 1 i 1aa u.u.c.p., zatem doszło do naruszenia tych przepisów.

Analogicznie do powyższego Spółka oceniła obowiązek przesyłania do Burmistrza kwartalnych wykazów właścicieli nieruchomości, z którymi zawarła i rozwiązała umowę na odbieranie nieczystości ciekłych. Dodała, że powołana regulacja nie odnosi się do informacji o jednorazowych odbiorach nieobjętych umowami. W zakresie nałożonego obowiązku przechowywania dokumentów ewidencyjnych podniesiono, że obowiązek ten nie może być uznany jako jedno z wymagań w zakresie jakości usług objętych zezwoleniem (art. 9 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.), ponieważ ma on charakter ściśle dokumentacyjny. W ocenie skarżącej, wymogi dotyczące jakości świadczonych usług powinny odnosić się do technicznych aspektów wykonywania działalności.

W odniesieniu do obowiązku określonego w pkt 2 lit. i decyzji Burmistrza Spółka podniosła, że wymóg przekazywania takich informacji nie ma swojego oparcia w przepisach prawa. Jak wskazano, przepis art. 8a ust. 2 ustawy nakłada na przedsiębiorcę jedynie obowiązek niezwłocznego zgłaszania wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta wszelkich zmian danych określonych w zezwoleniu. W ocenie Spółki, nałożony obowiązek jest szerszy niż ten wynikający z przepisów prawa.

W zakresie pkt 5 udzielonego zezwolenia Spółka podniosła, że żaden obowiązujący przepis prawa nie upoważnia organu do zawarcia w treści decyzji administracyjnej obejmującej zezwolenie zastrzeżenia o prawie organu do nałożenia na przedsiębiorcę dodatkowych warunków prowadzenia działalności objętej zezwoleniem lub innej zmiany zezwolenia.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 8 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie Spółka podniosła, że do odwołania zostały dołączone liczne decyzje samorządowych kolegiów odwoławczych oraz sądów administracyjnych prezentujące jednolitą linię orzekania w sprawie obowiązków mogących znaleźć się w decyzji udzielającej zezwolenia. W ocenie Spółki, w sprawie nie istnieją podstawy do dokonania odmiennego załatwienia sprawy. Dodano, że SKO nie odniosło się do rozstrzygnięć załączonych do odwołania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).

Stosując powyższe kryteria kontroli względem zaskarżonej decyzji SKO z (...) stycznia 2020 r. Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wskutek czego decyzja ta podlega uchyleniu.

Materialnoprawną podstawę utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta z 21 listopada 2019 r. - zezwalającej Spółce A na prowadzenie na terenie Miasta działalności polegającej na opróżnianiu zbiorników bezodpływowych i transporcie nieczystości ciekłych – stanowiły przepisy u.u.c.p. Decyzją tą Burmistrz Miasta określił warunki, na jakich Spółce A udzielił zezwolenia na prowadzenie na terenie Miasta działalności polegającej na opróżnianiu zbiorników bezodpływowych i transporcie nieczystości ciekłych.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka zakwestionowała nałożone na nią wymogi związane z zobowiązaniem jej do: zawierania z właścicielami nieruchomości pisemnych umów na świadczenie usług objętych zezwoleniem, wystawiania właścicielom nieruchomości - po wykonaniu usługi - dokumentów potwierdzających odbiór nieczystości ciekłych (określających datę zdarzenia, adres miejsca odbioru i ilość odebranych nieczystości), prowadzenia ewidencji ilościowej nieczystości ciekłych odbieranych od właścicieli oraz ich przyjmowania na teren oczyszczalni, przesyłania Burmistrzowi kwartalnych wykazów właścicieli nieruchomości z którymi Spółka zawarła i rozwiązała umowę na odbieranie nieczystości ciekłych oraz informacji o wykonanych ewentualnych jednorazowych odbiorach nie objętych umowami, przechowywania dokumentów potwierdzających odbiór nieczystości ciekłych od właścicieli nieruchomości i ich przekazania do stacji zlewnej przez okres 2 lat dla celów kontroli, zgłaszania organowi wydającemu zezwolenie - w terminie 14 dni od dnia powstania - ewentualnych zmian odnośnie stanu faktycznego lub prawnego podmiotu w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, wykonywania działalności "zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, wymaganiami sanitarnymi oraz normami i przyjętymi standardami", a także możliwość nałożenia na nią dodatkowych obowiązków uzasadnionych względami ochrony ludności, gospodarki, środowiska lub prawnymi.

W kontekście powyższego należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oprócz przywołania regulacji prawnych normujących kwestie udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transporcie nieczystości ciekłych oraz ogólnego wskazania na ich prawidłową wykładnię dokonaną przez organ I instancji, Kolegium w bardzo ograniczonym zakresie i w sposób wybiórczy odniosło się do przedstawionych zarzutów odwołania. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem, zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swoich decyzji, odnoszącego się do wszystkich zarzutów, powoduje wadliwość tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a.

Co kluczowe w okolicznościach sprawy, analiza zaskarżonej decyzji świadczy wręcz o niespójności między wynikającym z niej rozstrzygnięciem (o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji), a zawartą w jej uzasadnieniu argumentacją wskazującą na częściową zasadność podniesionych w odwołaniu zarzutów. Z jednej strony Kolegium wskazuje bowiem, że skoro właściciel nieruchomości jest obowiązany przechowywać umowę na opróżnianie zbiornika bezodpływowego, to przedsiębiorca jest obowiązany zawrzeć z właścicielem nieruchomości umowę w formie pisemnej, zaś obowiązek wystawiania dowodów uiszczenia opłaty za wykonana usługę wynika wprost z przepisów podatkowych; wypełnianie przez przedsiębiorcę obowiązków ustawowych nie wymaga więc nakładania ich w drodze zezwolenia. W tej sytuacji nałożenie na przedsiębiorcę w zezwoleniu obowiązku udokumentowania wykonania usługi właścicielowi nieruchomości w formie umowy i dowodu uiszczenia opłaty (tak, by wynikało z nich co najmniej, kto jest właścicielem nieruchomości, na jakiej nieruchomości zlokalizowany jest opróżniany zbiornik, kiedy usługa została wykonana i jaka ilość nieczystości ciekłych została odebrana) ma oparcie w prawie.

Z drugiej strony SKO wywiodło, że to właściciel nieruchomości a nie przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować wykonanie obowiązku poprzez okazanie umowy i dowodów płacenia za usługi, a więc to on musi je przechowywać i okazywać je we właściwym trybie właściwemu organowi. Przedsiębiorca zaś ma obowiązek jedynie załączyć do kwartalnego sprawozdania wykaz właścicieli nieruchomości z którymi w okresie objętym sprawozdaniem zawarł umowy na opróżnianie zbiorników i transport nieczystości ciekłych oraz wykaz właścicieli nieruchomości, z którymi umowy te uległy rozwiązaniu lub wygasły.

Zgodnie z ustawową zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), istota postępowania odwoławczego nie ogranicza się do stwierdzenia, że w sprawie zapadły rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni, ale konieczne jest także, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, jest dzianiem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji i powinno być powtórzeniem rozpatrywania i rozstrzygania sprawy. Sprowadza się to do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy przez dwa różne organy, które w tym zakresie powinny kierować się całością przepisów postępowania. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ocena decyzji organu I instancji tak przez pryzmat zarzutów odwołania, jak i pod kątem mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego i procesowego.

Wydana w sprawie decyzja SKO z opisanych wyżej przyczyn narusza zasady odnoszące się do postępowania odwoławczego, co stanowi przede wszystkim o naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego zaskarżona decyzja SKO podlegała uchyleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.

O kosztach postępowania, obejmujących opłacony przez skarżącego wpis od skargi (800 zł), opłaty skarbowe od pełnomocnictwa (34 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego go pełnomocnika – adwokata (480 zł) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.