Uzasadnienie
M. M. wskazując na brak finansowych możliwości poniesienia kosztów sądowych bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania, w treści skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] zwróciła się o zwolnienie od nich; wniosek w tym zakresie podtrzymała w złożonym następnie urzędowym formularzu PPF.
Wg jego uzasadnienia oraz zawartego w nim i złożonego w wyniku wezwania dodatkowego oświadczenia, wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, mimo wspólnego zamieszkiwania z matką (współskarżącą G. M.). Jedyne źródło jej utrzymania stanowi wynagrodzenie za pracę (1/2 etatu) w wysokości 840 zł. brutto (666 zł. netto), wydatkowane na opłaty za gaz, energię elektryczną, wodę i kanalizację – 100 zł., opał – 30 zł., telefon – 60 zł., środki higieny – 30 zł., wyżywienie – 380 zł., podatki i opłaty – 26 zł. oraz odzież – 40 zł. Oprócz mieszkania o pow. 50 m² nie posiada innego majątku przedstawiającego większą wartość.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez osobę wnioskującą braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Stosownie do powyższego, o przyznaniu w tym zakresie prawa pomocy decyduje przede wszystkim ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana z uwzględnieniem sytuacji majątkowej, dochodów i wydatków jej oraz osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (jeżeli takie są).
Przyjmując prowadzenie przez wnioskodawczynię 1-osobowego gospodarstwa domowego oraz mając na uwadze wysokość deklarowanych przez nią miesięcznych dochodów, należy stwierdzić brak możliwości partycypowania przez nią chociażby w części w związanych z jej udziałem w sprawie kosztach sądowych. Pozostająca do jej dyspozycji kwota 666 zł. miesięcznie kształtuje się na poziomie minimum socjalnego i o ile wg dokonanej oceny pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, nie stwarza możliwości poczynienia dodatkowych oszczędności. W tej sytuacji, mimo że warunkujący merytoryczne rozpoznanie skargi wpis obiektywnie nie jest kwotą wysoką (w niniejszej sprawie 100 zł.), w zestawieniu z w/w dochodami i ponoszonymi wydatkami stanowiłby dla skarżącej znaczące i trudne do poniesienia obciążenie.
Tym samym należy uznać, że wnioskodawczyni bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania nie jest w stanie opłacić we własnym zakresie kosztów sądowych, zwłaszcza że niezależnie od bardzo niskich dochodów, nie posiada też praktycznie żadnych wartościowych składników majątkowych, przy pomocy których mogłaby się z tego obowiązku wywiązać. Brak jest przy tym uzasadnionych przesłanek mogących świadczyć o tym, że w najbliższym czasie jej możliwości płatnicze mogą ulec poprawie w stopniu, który uzasadniałby np. przyznanie jej częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Uznając w przedstawionej sytuacji wniosek M. M. za uzasadniony w całości, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.