Uzasadnienie
D. W. oraz W. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wspólną skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008r. znak: [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008r. znak: [...] - która umarzała jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości T., gmina [...] - i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Mając na uwadze fakt, iż skarga nie była opłacona, jak też nie zawierała odpisów, wezwano wnoszących ją do solidarnego uiszczenia kwoty 500 zł tytułem wpisu w sprawie oraz do nadesłania 6 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. W obydwu wypadkach wskazano termin 7 dni na wykonanie wezwania (liczonych od daty jego doręczenia) oraz rygor odrzucenia skargi w razie milczenia wobec treści wezwania. Zaznaczono również, iż uiszczenie wpisu przez jednego ze skarżących zwalnia drugiego z tego obowiązku.
Wezwanie doręczono adresatom dnia 29 stycznia 2009r., na co wskazuje podpis W. W. na zwrotnym potwierdzeniu jego odbioru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, co wynika z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Pismem takim jest w świetle § 2 powołanego przepisu m. in. skarga.
Stosownie natomiast do art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Konsekwencją nieopłacenia skargi jest wedle art. 220 § 3 P.p.s.a. konieczność jej odrzucenia.
Nadto zgodnie z art. 47 P.p.s.a. do skargi należy dołączyć odpowiednią ilość jej odpisów, celem doręczenia pozostałym stronom postępowania.
Uwzględniając tak okoliczności niniejszej sprawy, jak też brzmienie powołanych przepisów Sąd stwierdza, iż skarga D. W. oraz W. W. nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Pomimo bowiem wezwania do jej opłacenia, jak też do przedłożenia stosownej liczby jej odpisów, skarżący nie uzupełnili żądanych braków. W tym miejscu należy wskazać, że w wezwaniu podany był rygor na wypadek niezastosowania się do jego treści.
W związku z powyższym odrzucono skargę D. W. oraz W. W., działając na podstawie art. 220 § 1 i § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.