Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia, uchyliło w części postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] i orzekając co do istoty sprawy, zobowiązało m.in. BC (skarżącą) do uiszczenia kwoty 1 600 zł tytułem kosztów postępowania rozgraniczeniowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania opisanego wyżej postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, nie uzasadniając jednakże zgłoszonego żądania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być postanowienie wydane w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżącą nałożono bowiem obowiązek uiszczenia kwoty 1 600 zł tytułem kosztów postępowania rozgraniczeniowego, a wymienione na wstępie postanowienia są ostateczne. Niemniej, na podstawie przedstawionej przez skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. We wniosku nie zawarto bowiem żadnego uzasadnienia co do sytuacji majątkowej skarżącej i dlatego Sąd nie miał możliwości dokonania w stosunku do niej ustaleń przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. W złożonym wniosku strona skarżąca nie wskazała żadnej okoliczności, chociażby uprawdopodabniającej wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa, a Sąd okoliczności takich nie dostrzegł również z urzędu.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.