Uzasadnienie
Skarżący J.R. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z ponownym wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...].
Skarga ta została odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 24 sierpnia 2018 r. II SA/Rz 363/18, z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego.
Z kolei postanowieniem z dnia 7 września 2018 r. II SA/Rz 363/18 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie odmówił zmiany postanowienia z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 363/18, którym odmówiono Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając powyższe, referendarz sądowy wyjaśnił, że nie wystąpiły okoliczności, które mogłyby uzasadniać zastosowanie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a.") i wzruszenie postanowienia z dnia 25 maja 2018 r. Referendarz ocenił, że dane, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia z dnia 25 maja 2018 r. oraz dane przedstawione w ponownym wniosku niczym się od siebie nie różnią. Jak wskazał, Skarżący nadal prowadzi gospodarstwo domowe wraz z matką i zarówno on jak i matka pozostają nadal w stałym leczeniu. Wielkość dochodu oraz majątek tych osób się nie zmieniły. Skarżący pobiera rentę w wysokości 909,92 zł, zaś jego matka emeryturę w kwocie 1091,64 zł.
W złożonym od powyższego postanowienia sprzeciwie, Skarżący podniósł, że referendarz sądowy nie uwzględnił okoliczności postępującego wzrostu cen artykułów pierwszej potrzeby tj. artykułów spożywczych, środków higienicznych oraz energii elektrycznej, opału itp., jak również nie wziął pod uwagę postępującego z wiekiem gorszego stanu zdrowia jego oraz jego matki i łączących się z tym dużo większych wydatków na koszty leczenia i lekarstw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 P.p.s.a.). W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jego obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Słusznie referendarz sądowy przyjął, że kolejny ze złożonych przez Skarżącego wniosków powinien być rozpatrywany w świetle art. 165 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Istota tej regulacji polega na tym, że referendarz sądowy nie bada słuszności wydanego wcześniej orzeczenia, to bowiem może być kwestionowane sprzeciwem skierowanym do Sądu, a jedynie ocenia, czy w sprawie doszło do zmiany okoliczność uzasadniającej inną niż uprzednio treść rozstrzygnięcia. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy, okoliczności te muszą dotyczyć sytuacji rodzinnej bądź majątkowej wnioskodawcy oraz winny być na tyle istotne, by przemawiały za inną, niż dotychczas dokonana w sprawie, oceną.
Z ponownego wniosku Skarżącego oraz złożonego przez niego sprzeciwu nie wynika, żeby okoliczności te zmieniły się w odniesieniu do wskazywanych w uprzednim wniosku. Zdaniem Sądu referendarz sądowy słusznie ocenił, że z porównania tych wniosków wynika, że zarówno stan majątkowy, sytuacja rodzinna, jak też wysokość dochodów w gospodarstwie domowym Skarżącego nie uległy zmianie. Nowych okoliczności nie wskazano również w złożonym sprzeciwie. Natomiast w odczuciu Skarżącego okoliczności te zmieniły się, bowiem wzrosły ceny artykułów "pierwszej potrzeby" oraz koszty leków i leczenia. Jednakże mimo, że wnioskodawca wymienia ponoszone na utrzymanie koszty, to jednak nie podaje ich wysokości w składanych dotychczas formularzach PPF, jak i w rozpoznawanym sprzeciwie. W jednym z pism, Skarżący faktycznie koszty te wyszczególnił, podając ich wysokości, jednak jego zdaniem ich podawanie "to fikcja".
W żaden sposób kosztów tych również nie udokumentował, poprzez chociażby załączenie faktur czy rachunków. W takim wypadku Sąd nie miał możliwości ustosunkowania się do twierdzeń Skarżącego i oceny, czy koszty te rzeczywiście wzrosły oraz czy wzrosły na tyle by można było mówić o zmianie okoliczności, o której mowa w art. 165 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2, art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 165 P.p.s.a., Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.