Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia... lutego 2004 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia... grudnia 2004 r., nr... nakładające na MK grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3500 złotych z powodu uchylania się przez zobowiązaną od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym polegającego na rozbiórce urządzenia budowlanego – likwidacji przyłącza kanalizacji deszczowej odprowadzającego wody opadowe z dachu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 639/1 położonego przy ul. N. w R..
Z postanowieniem P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.nie zgodziła się MK. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuciła, że organ rozpatrujący jej zażalenie nie odniósł się do jej zarzutów sformułowanych w zażaleniu. W szczególności sprecyzowała, że nie jest właściwym podmiotem, w stosunku do którego skierowano zaskarżone postanowienie, oraz że brak jest obowiązku likwidacji urządzenia objętego tytułem wykonawczym, gdyż obowiązek ten przedawnił się, a organy prowadzące postępowanie w sposób błędny ustaliły stan faktyczny sprawy. Przywołując te naruszenia skarżąca wniosła o unieważnienie wdrożonego postępowania.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrole działań administracji stosując prawem przewidziane środki. Tak określony zakres sądowej kontroli oznacza, że sądy rozpoznając skargę, na podstawie art. 134 § 1 prawa o p.s.a., nie są związane zarzutami, wnioskami ani wskazanymi przez stronę podstawami. Sądy rozpoznają skargę w granicach danej sprawy.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że nie narusza ono przepisów obowiązującego prawa, a to oznacza, że skarga nie mogła być uwzględniona. W sprawie poza sporem pozostaje stwierdzenie faktu istnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2004 r., SA/Rz 1590/03, oddalającego skargę skarżącej MK na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] września 2003 r., nr [...] w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Zatem podnoszenie przez skarżącą zarzutu polegającego na błędnym określeniu podmiotu, do którego skierowano postępowanie egzekucyjne jest nietrafne, a w postępowaniu tym organy nie mają prawa ustalać innego kręgu podmiotów wobec związania ich prawomocnym wyrokiem, który wskazał podmiot zobowiązany do wykonania rozbiórki.
Sąd kontrolując postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia miał tylko obowiązek sprawdzenia czy organy egzekucyjne w sposób poprawny zastosowały ten środek egzekucyjny. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że nakładając na M.K. grzywnę w celu przymuszenia organy nie przekroczyły zasad określonych w art. 119 w zw. z art. 121 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjny w administracji /Dz. U. nr 110, z 2002 r., poz. 968 ze zm./. W ten sposób ograniczony zakres kontroli nie dawał podstaw do odnoszenia się do argumentów skargi, które dotyczyły meritum sprawy prawomocnie zakończonej.
Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść art. 151 prawa o p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.