Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 37/13
Pismem z dnia [...] października 2012r., znak: [...] Przewodnicząca Rady Gminy N. poinformowała Wojewodę, że dnia [...] lipca 2012r. uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2012r. skazującego Radnego Gminy Niebylec K.K. za przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego oraz orzekającego wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku.
Na sesji Radu Gminy N., jak odbyła się [...] września 2012r. radni odrzucili uchwałę w sprawie wygaśnięcia jego mandatu.
Zarządzeniem zastępczym z dnia [...] listopada 2012r., nr [...], będącym przedmiotem skargi w niniejszej sprawie Wojewoda stwierdził wygaśnięcie mandatu Radnego Gminy Niebylec – K. K..
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Wojewoda Podkarpacki powołał art. 98 a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zmianami), zwanej dalej także "U.s.g." oraz art. 190 ust.1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 1998r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010r., nr 176, poz. 1190 ze zmianami), zwanej dalej "Ordynacją" w związku z art. 5 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011r. o zmianie ustawy Kodeks wyborczy i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011r. nr 217, poz. 1281), zwanej dalej "Ustawą z dnia 31 sierpnia 2011r."
W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 190 ust. 1 pkt 3 Ordynacji wygaśnięcie mandatu radnego następuje na skutek utraty prawa wybieralności, zgodnie natomiast z art. 7 ust. 2 Ordynacji utratę prawa wybieralności powoduje popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Wobec uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w S. Wdział II Karny z dnia [...] czerwca 2012r. Radny Gminy N. K.K. utracił bierne prawo wyborcze. Wobec faktu, że Rada Gminy wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów art. 190 ust. 2 Ordynacji nie podjęła uchwały o wygaśnięciu mandatu oraz wobec bezskutecznego upływu 30 - dniowego terminu do podjęcia uchwały, liczonego od dnia doręczenia Radzie Gminy N. wezwania Wojewody z dnia [...] października 2012r. do podjęcia wskazanej wyżej uchwały Wojewoda działając na podstawie art. 98a U.s.g. po zawiadomieniu Ministra Administracji i Cyfryzacji orzekł, jak wskazano na wstępie.
Skargę na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] listopada 2012r. wskazane powyżej orzeczenia złożył K.K.
Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 383 § 2a w związku z art. 11 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 112 ze zmianami) oraz art. 1 pkt 1b i art. 6 Ustawy z dnia 31 sierpnia 2011r. poprzez zaniechanie wydania wymaganego przepisami postanowienia o wygaśnięciu mandatu radnego przez komisarza wyborczego i jego ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz podanie do publicznej wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej. W uzasadnieniu podał, że jego zdaniem wobec faktu, że wyrok uprawomocnił się 5 lipca 2012r. zastosowanie przedmiotowej sprawie będzie miał art. 383 Kodeksu wyborczego znowelizowany Ustawą z dnia 31 sierpnia 2011r.
Ponadto zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 11 § 2 Kodeksu wyborczego poprzez przyjęcie, że zachodzą przesłanki do wygaśnięcia mandatu, bowiem skazanie na karę grzywny wraz z zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres 1 roku nie stanowi przesłanki wygaśnięcia mandatu.
Ponadto zarzucił naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. przez podanie niepełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia zastępczego w całości oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia. Dodatkowo odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze organ wyjaśnił, że przepis art. 98 a ust. 1 U.s.g., będący podstawa wydania orzeczenia w niniejszej sprawie odwołuje się do obowiązków rady gminy określonych w przepisach art. 383 § 2 i § 6 oraz art. 492 § 2 i 5 Kodeksu wyborczego. Natomiast przepis ten (art. 383) w brzmieniu obecnym ustalonym znajdzie zastosowanie dopiero w następnej kadencji organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie bowiem z art. 5 Ustawy z dnia 31 sierpnia 2011r. przepisy ustaw zmienionych tą ustawą znajdą zastosowanie dopiero do kadencji organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego i kadencji wójtów, następujących po kadencji w trakcie której niniejsza ustaw weszła w życie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Pismem z dnia 1 lutego 2013 r. skarżący cofnął skargę.
Skarżący może rozporządzać skargą również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla Sądu.
Można odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. Wniosek taki daje się wyprowadzić na podstawie wykładni systemowej przepisów komentowanej ustawy.
Instytucja cofnięcia skargi musi być skorelowana z uprawnieniami orzeczniczymi Sądu, a w szczególności z zakazem orzekania na niekorzyść skarżącego, który nie obowiązuje w odniesieniu do naruszeń prawa skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
W rezultacie, uznając cofnięcie skargi za niedopuszczalne, Sąd musi ustalić, że zaskarżony akt lub czynność dotknięty jest wadą nieważności (postanowienie NSA z dnia 24 października 2006 r., II OSK 71/06).
Wobec tego tylko skuteczne cofnięcie skargi może skutkować umorzeniem postępowania.
W przedmiotowej sprawie brak podstaw do kwestionowania skutecznego cofnięcia skargi.
Z tych względów na zasadzie przepisów art. 161 § 1 w związku z art. 60 P.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie.