Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Okręgowy Inspektor Pracy, nr rej. [...] utrzymał w mocy nakaz z dnia [...] grudnia 2005 r., nr rej. [...] Inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w sprawie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za używanie własnej odzieży roboczej i obuwia roboczego za okres od 1.12.2002 r. do 30.11.2005 r. na rzecz pracowników Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] SP ZOZ [...].
W uzasadnieniu decyzji Okręgowy Inspektor Pracy wskazał, że odwołanie SP ZOZ nie mogło zostać uwzględnione, gdyż nakaz wydany został zgodnie z przepisami prawa, zatem, argumentacja odwołania nie mogła być uwzględniona. Szczególnie nie mógł zostać uznany pogląd odwołania wskazujący na naruszenie przez organ I instancji art. 2377 § 2 i § 4 kodeksu pracy (k.p.). Zdaniem Okręgowego Inspektora Pracy z treści art. 2377 § 2 k.p. wynika, że pracodawca wypłaca ekwiwalent pieniężny pracownikowi używającemu własnej odzieży i obuwia roboczego. Dla obowiązku wypłacania ekwiwalentu nie ma znaczenia fakt, że pracodawca SP ZOZ nie określił stanowisk, na których pracownicy nie mogą używać własnej odzieży i butów w trybie art. 2377 § 3 k.p., gdyż brak określenia stanowisk nie zwalnia pracodawcy z obowiązku dostarczania pracownikom odzieży i obuwia roboczego. Nie wywiązywanie się pracodawcy z takiego obowiązku nie prowadzi do zwolnienia z konieczności rekompensaty za używaną odzież i buty robocze przez pracowników.
Z decyzją Okręgowego Inspektora Pracy nie zgodził się SP ZOZ. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podniósł, że skarżona decyzja narusza art. 2377 § 2 i § 4 k.p., przez uznanie, że na skarżącym ciąży obowiązek wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w związku z istnieniem w zakładzie pracy stanowisk pracy, na których dopuszczalne jest używanie przez pracowników odzieży własnej. Zdaniem SP ZOZ zaskarżona decyzja narusza także art. 21a ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. Państwowej Inspekcji Pracy /t.j. Dz.U. Nr 124, z 2001 r., poz. 1362 z późn.zm./. Ze względu na wskazane naruszenie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją nakazu Inspektora Pracy z dnia [...] grudnia 2005 r., nr rej. [...]oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie wskazując na argumentację leżącą u podstaw decyzji odwoławczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sady ograniczony jest do kryterium, legalności zaskarżonych aktów lub czynności, jednak na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy nie są związane zarzutami skargi, jej podstawami prawnymi, czy formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Tak ukształtowany zakres kontroli prowadzi do oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującym prawem. Wynikiem tej oceny jest stwierdzenie, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] wydane zostały z naruszeniem prawa, a to musiało skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem obu decyzji.
Zgodzić należy się z zarzutami skargi, że obie decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego art. 2377 § 2 i § 4 k.p. Wskazany przepis reguluje dwie sytuacje prawne. Art. 2377 § 1 k.p. stanowi, że pracodawca jest obowiązany dostarczyć prawnikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze jeżeli własna odzież pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu albo wymagana jest ze względu na technologię warunki sanitarne, bezpieczeństwa oraz higienę pracy. Obowiązek ten jest bezwzględny jeżeli wystąpiły prawem przewidziane warunki i powinien być egzekwowany przez samych pracowników oraz organy ochrony pracy.
Drugą sytuację reguluje art. 2377 § 2 k.p., gdy stanowi, że pracodawca może ustalić stanowiska, na których dopuszcza się używanie przez pracowników, za ich zgodę własnej odzieży i obuwia. Tylko takim pracownikom zgodnie z § 4 tego przepisu przysługuje ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny. Treść art. 2377 § 4 k.p. nie budzi wątpliwości i jednoznacznie odnosi się tylko do przypadków określonych w § 2 przepisu. Z tego wynika wniosek, że nie może być rozciągana na wszystkie inne sytuacje, w tym pracowników, którym pracodawca łamiąc prawo nie dostarczył nieodpłatnie odzieży lub obuwia roboczego, a nie dopuścił do używania tych rzeczy będących własnością pracownika za jego zgodą.
Z tego powodu Sąd nie może przyjąć za trafną i zasadną argumentacji przedstawionej w zaskarżonych decyzjach, gdyż wiązałoby się to z rozszerzającą wykładnią art. 2377 k.p. Zamiar ochrony praw pracowników nie może wychodzić poza treść obowiązujących przepisów.
Sąd zauważa również, że decyzja jako akt stosowania prawa wymaga wskazania podstawy prawnej. Wprawdzie nie powołanie w decyzji podstawy prawnej, przy jej faktycznym istnieniu, nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa jednak jest uchybieniem, które w postępowaniu odwoławczym powinno być eliminowane, choćby w ramach orzekania reformatoryjnego.