Uzasadnienie
A. P. dołączył do skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry wniosek o przyznanie prawa pomocy. Podał, że na utrzymaniu posiada pięć osób tj. dwie córki (19, 18 lat), syna (16 lat) i dwoje wnuków (1 rok i 3 lata). Rodzina zajmuje mieszkanie o pow. 52 m.kw. Dochód wnioskodawcy to 5000 zł z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, natomiast podane we wniosku wydatki to 500 zł z tytułu czynszu najmu mieszkania oraz 1200 zł tytułem opłat za media.
Z uwagi na lakoniczność wniosku skierowano do składającego go wezwanie o podanie średnich miesięcznych wydatków na wyżywienie wszystkich domowników, wyszczególnienie opłat składających się na utrzymanie mieszkania, średnich miesięcznych wydatków z tytułu korzystania z telefonu, Internetu, utrzymania pojazdów mechanicznych. Wezwanie dotyczyło także wyjaśnienia, czy którykolwiek z domowników pobiera świadczenia z pomocy społecznej, jak też, czy na dzieci i wnuki skarżącego otrzymywane są alimenty. Ponadto wezwano wnioskodawcę do przedłożenia wyciągów z rachunków bankowych oraz kserokopii deklaracji na podatek od towarów i usług za trzy ostatnie okresy płatności w związku z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą.
Odbiór niniejszego wezwania nastąpił w dniu 26 kwietnia 2016 r. i do dnia rozstrzygania w przedmiocie wniosku nie została na nie udzielona jakakolwiek odpowiedź.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
żądanie A. P. dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych, a zatem przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie, na co wskazuje art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Osoba ubiegająca się o taki wymiar wsparcia przez Państwo winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o czym stanowi z kolei art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jeśli złożony wniosek nie zawiera dostatecznej ilości danych potrzebnych do jego rozpoznania bądź też przedstawione dane budzą wątpliwości, to strona, na stosowne wezwanie, winna przedłożyć dodatkowe, żądane od niej informacje oraz dodatkowe dokumenty. Na możliwość wystosowania do wnioskodawcy takiego wezwania wskazuje treść art. 255 P.p.s.a.
Podmiot domagający się przyznania prawa pomocy, który nie przedstawia żądanych wyjaśnień, musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami powyższej bierności. Skoro bowiem orzeczenie o przyznaniu prawa pomocy zapada wyłącznie na wniosek strony, to oznacza to, że to w jej interesie znajduje się przedstawienie i uwiarygodnienie okoliczności uzasadniających ten wniosek.
Analizując informacje podane przez skarżącego w złożonym przez niego wniosku uznano, że ich niedostateczna ilość nie pozwala na pełną ocenę rzeczywistych możliwości płatniczych wymienionego. Dlatego skierowano do niego wezwanie o ich uzupełnienie w zakresie wydatków na podstawowe utrzymanie, jak też na telefon, Internet, utrzymanie pojazdów mechanicznych. Rozstrzygnięcie wniosku o prawo pomocy poprzedzone jest bowiem porównaniem wielkości z jednej strony dochodów strony a z drugiej jej wydatków. Ponadto wezwano skarżącego do nadesłania wyciągów z rachunków bankowych oraz deklaracji na poczet podatku VAT celem częściowego choćby zweryfikowania prawdziwości twierdzeń skarżącego o jego sytuacji materialnej. Wezwanie to jednak pozostało bez odpowiedzi.
Brak dostatecznych informacji pozwalających w sposób niewątpliwy na ocenę kondycji finansowej wnioskodawcy skutkuje przyjęciem, że nie istnieją podstawy do wyłączenia względem niego obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 P.p.s.a.).
Skoro więc A. P. nie podjął próby współpracy z Sądem odnośnie do wyjaśnienia swojej sytuacji materialnej, to uznano, że nie została w jego przypadku spełniona przesłanka przyznania częściowego prawa pomocy, określona w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Dlatego orzeczono o odmowie zwolnienia go od kosztów sądowych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.