Uzasadnienie
lI SA/Rz 383/05
Skargą z dnia 24 marca 2005 r. J. i L. K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005r. o nr [...]. Na mocy tego postanowienia została sprostowana oczywista omyłka pisarska w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. o nr [...].
W dniu 7 czerwca 2006 r. wpłynęło do Sądu pismo W. K. pełnomocnika J. i L. K., w którym poinformowano Sąd o tym, że od zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] strony nie składały zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...].
Skarga J. i L. K. na postanowienie Wojewody [...] nie może zostać rozpoznana co do meritum, gdyż podlega odrzuceniu. Strony wbrew regulacji zawartej w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.s.a./, nie wyczerpały środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. Złożona przez strony skarga dotyczy rozstrzygnięcia, które zapadło w pierwszej instancji i od tego rozstrzygnięcia nie składano przewidzianego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego zażalenia. Zażalenie na postanowienie prostujące oczywiste omyłki pisarskie przewiduje art. 113 § 3 K.p.a. Strony nie złożyły zażalenia pomimo prawidłowego pouczenia o przysługujących im środkach prawnych zawartego w treści zaskarżonego postanowienia.
Nie wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawę odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.s.a.