Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M.1 W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 7 marca 2024 r. nr SKO.4110/77/2023 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego umieszczenia w domu pomocy społecznej.
Od powyższego postanowienia złożona została drogą elektroniczną skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez M. W., który wskazał w niej jako strony skarżące: matkę M.1 W. i siebie, zaznaczając jednocześnie, że działa jako pełnomocnik matki.
Skarga kasacyjna każdej z wymienionych wyżej osób podlega odrzuceniu, przy czym każda z innej przyczyny.
Odnosząc się do środka zaskarżenia M.1 W. należy podnieść, że w świetle art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątek w zakresie takiego wymogu - wynikający z brzmienia art. 175 § 2 P.p.s.a. - przewidziany jest dla sytuacji, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Skoro więc skarga kasacyjna od wymienionego na wstępie postanowienia nie została sporządzona przez zawodowego pełnomocnika tj. przez adwokata lub radcę prawnego, a przez syna Strony, który nie mieści się w gronie podmiotów wymienionych w powołanym art. 175 § 2 P.p.s.a., to musiała ona zostać odrzucona. Tego rodzaju skutek procesowy przewiduje art. 178 P.p.s.a., który nakazuje odrzucenie skargi kasacyjnej złożonej po terminie, z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Brak w postaci niesporządzenia przedmiotowego środka zaskarżenia przez zawodowego pełnomocnika (względnie inny kwalifikowany podmiot z art. 175 § 2 P.p.s.a.) nie ma charakteru usuwalnego, dlatego orzeczono jak w pkt I sentencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 P.p.s.a., nie wzywając uprzednio do uzupełnienia innych braków tj. do podpisania złożonej skargi kasacyjnej przez M. W. (podpis został złożony jedynie pod pismem przekazującym do Sądu taką skargę), czy do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa dla Wymienionego. Uzupełnienie tych ostatnich nie mogłoby bowiem sprawić, że skardze kasacyjnej nadano by dalszy bieg jako sporządzonej przez podmiot nie posiadający odpowiednich kwalifikacji zawodowych.
Jeśli natomiast chodzi o środek zaskarżenia pochodzący od M. W., to Sąd wskazuje, że Wymieniony nie może być osobą wnoszącą skargę kasacyjną, bowiem w sprawie niniejszej występuje jedynie jako pełnomocnik swojej matki M.1 W., a nie jako strona. Wyłącznie jako takiemu pełnomocnikowi zostało Mu doręczone postanowienie tut. Sądu z dnia 29 kwietnia 2024 r. o odrzuceniu skargi M.1 W. na wymienione na wstępie postanowienie SKO w Rzeszowie. W tym miejscu Sąd wskazuje, że w złożonej do tut. Sądu skardze M. W. wyraźnie zaznaczył, że stroną skarżącą jest M.1 W., a On działa jako Jej pełnomocnik.
W myśl art. 173 § 2 P.p.s.a., skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Dlatego w pkt II postanowienia Sąd odrzucił skargę kasacyjną M. W. jako niedopuszczalną z tego powodu, że pochodzącą od podmiotu nieuprawnionego, czego podstawę stanowił art. 178 w zw. z art. 173 § 2 P.p.s.a.