Uzasadnienie
Skarżący A. H. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą wniósł o zobowiązanie [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] do zastosowania w zakreślonym przez Sąd terminie odpowiednich rozwiązań technicznych zabezpieczających działki 35/1, 35/2 i 38/1 (położone w miejscowości G., gm. K.) przed przedostawaniem się na nie pochodzących z drogi zanieczyszczonych wód opadowych oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Jako podstawę swojego żądania powołał art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa dopuszczającego możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego w sytuacji gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (żądanie skarżącego pozostaje w związku z prowadzoną przebudową drogi wojewódzkiej nr 992, w ciągu której położone są wskazane przez niego nieruchomości).
Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która w myśl § 2 tego artykułu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Ponadto z mocy art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Wprawdzie jak podniósł to skarżący, w przypadkach przewidzianych w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2002 r., Nr 23, poz. 220 ze zm.) sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego (ust. 2 tego artykułu), to jednak również jak słusznie zauważył, [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] nie jest organem samorządu województwa. Zgodnie z art. 15 tej ustawy organami tymi są wyłącznie sejmik województwa oraz zarząd województwa, co nie może być inteipretowane rozszerzająco. Skoro powyższa przesłanka nie została w rozpatrywanej sprawie spełniona, brak jest zatem podstaw do wniesienie skargi.
Art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w § 1 pkt 1-5 tego artykułu (sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona lub zachodzą braki w zdolności sądowej lub należytej reprezentacji skarżącego). Skoro zatem brak jest przedmiotu zaskarżenia spełniającego kryteria wskazane w art. 3 P.p.s.a., tym samym wniesienie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne i skutkuje jej odrzuceniem. Ubocznie należy zauważyć, iż odrzucenie skargi na obecnym etapie postępowania nie przesądza jednocześnie kwestii właściwości Sądu do późniejszego rozpoznania sprawy, jeżeli przedmiot skargi będzie spełniał kryteria określone w tym przepisie.
Z tej przyczyny na podstawie powołanych przepisów postanowiono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 a powołanej ustawy.