Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowiez 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 401/06

Uzasadnienie

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2006 roku nr [...], który po rozpatrzeniu odwołania J. N. uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w J. z dnia [...] grudnia 2005 roku nr [...] w części wymierzającej karę pieniężną w wysokości 8.878,32, potrącaną z płatności pomocy do których J. N. jest uprawniony w ramach wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym w którym stwierdzono niezgodności.

Akta sprawy i uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazują, że w dniu 17 czerwca 2004 roku J. N. złożył wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2004 rok,w którym zadeklarował czternaście działek ewidencyjnych wykorzystywanych w celu rolniczym o ogólnej powierzchni gospodarstwa rolnego 49,40ha, w tym dziesięć działek położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Kontrola przeprowadzona w dniu 1-2 października 2004 roku wykazała następujące nieprawidłowości:

1. - na działce rolnej"C" / pow. 0,39 ha/ stwierdzono uprawę wierzby energetycznej, do której płatności nie przysługują;
2. - na działce rolnej "D" / pow. 0,38 ha/ również stwierdzono uprawę wierzby energetycznej;
3. - ma działce "E" / pow. 46,08 ha / stwierdzono 3,99 ha utrzymane w dobrej kulturze rolnej, 9,23 ha na których nie spełniono warunków dobrej kultury rolnej przez zaniedbanie koszenia łąki oraz 32,86 ha stanowiących łąkę nie użytkowaną przez co najmniej 10 lat, zadrzewioną i zakrzaczoną.

Dnia 24 marca 2005 Kierownik Biura ARiMR w J. wydał decyzję Nr [...] odmawiającą przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2004 rok.

W wyniku odwołania, Dyrektor Oddziału ARiMR uchylił orzeczenie w całości, decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 roku z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu który może mieć wpływ na wynik sprawy.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR rozpatrując sprawę ponownie podjął czynności w celu ustalenia,czy zadeklarowane przez stronę działki kwalifikują się do objęcia płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz, czy strona zawyżyła powierzchnie deklarowanych działek rolnych w stopniu, który skutkuje obniżeniem płatności, a następnie Decyzją z [...] grudnia 2005 roku [...] odmówił przyznania płatności i wymierzył karę w łącznej wysokości 8.878,32 zł.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł,że nie uchybił przepisom. Zarzucił prowadzenie postępowania w sposób przewlekły, bez dogłębnego zbadania wszystkich dowodów i wyjaśnień. Przepisy prawa wspólnotowego przewidują szczególne okoliczności,które pozwalają na niezastosowanie sankcji. Niewykonanie wszystkich prac agrotechnicznych spowodowane było niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i przedłużającym się okresem wegetacyjnym.

Organ odwoławczy decyzją wskazaną na wstępie,uchylił decyzję organu I instancji w części wymierzającej karę pieniężną. Wskazał, że nałożenie sankcji na producenta rolnego sprzeczne jest z art. 32 ust.1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419 /2001 z 11 grudnia 2001 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady(EWG) nr 3508/92, bowiem płatności z tytułu obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania można nakładać jedynie zgodnie z tym przepisem. W przedmiotowej sprawie różnica pomiędzy zadeklarowaną (46,85ha) a określoną w wyniku kontroli powierzchnią (13,22) wyniosła 254,39%,wobec czego nie powinna być przyznana żadna pomoc oparta na powierzchni.

Odpowiadając na zarzuty odwołania organ wskazał, że powoływanie się na nadzwyczajne okoliczności nie ma w sprawie zastosowania. Szpitalne karty informacyjne potwierdzają okoliczności bez znaczenia, bowiem dotyczą okresu od 17 stycznia do 10 marca 2005 roku nie dotyczący wykonywania prac agrotechnicznych w 2004 roku. Ponadto - stwierdzenie niezachowania dobrej kultury rolnej nie skutkuje nałożeniem sankcji w stosunku do części działki rolnej E o powierzchni 9,23 ha. Odnośnie zarzutu przewlekłości postępowania,organ wskazał, że o każdej czynności skarżący był informowany, a przewlekłość wynikła z konieczności dokładnego zbadania sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia. Również wszystkie przeprowadzone dowody świadczą o prawidłowości przeprowadzonego postępowania.

Organ I instancji wydał błędną decyzję w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, bowiem w przypadku płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania nie ma podstaw prawnych do zastosowania sankcji wieloletnich w postaci wymierzającej karę pieniężną w wysokości 8.878,32 która potrącana byłaby z płatności pomocy do których odwołujący byłby uprawniony w ramach wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym w którym stwierdzono niezgodności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. N. zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. - naruszenie par.1 pkt.1.1. ust.2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. Nr 65,poz.600)polegające na dowolnym interpretowaniu tego przepisu wbrew jego brzmieniu, na niekorzyść skarżącego, przez dokonanie kontroli na miejscu przed upływem terminu jego wykonalności,
2. - naruszenie art. 44pkt.1 rozporządzenia Komisji (WE)nr 2419/2001nr CELEX 32001R2419 polegające na nieuznawaniu faktów mających decydujący wpływ na zastosowanie tego przepisu,
3. - naruszenie art. 7,art. 9,art. 10 par.1,art. 35 par.3, art. 36 par.1,2, art.75 par.1, art.77par.1, art. 80,86, 107par.1,3 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu sprawy,niewłaściwym toku załatwiania sprawy poprzez nieinformowanie w broszurach oraz w deklaracjach o podstawach prawnych ubiegania się o dopłaty bezpośrednie (nie podawanie daty przepisów i nr Dz.U.) i sankcjach karnych, przekraczaniu terminów załatwiania sprawy i jej sposobu prowadzenia w całym jej dwuletnim biegu, nie przykładaniu wagi do wyczerpującego zgromadzenia dowodów i ich bezstronnej oceny, oraz szkodzeniu interesom skarżącego,
4. - naruszenie par.2.1, 6.1, ust.5, 8.1,2 Rozporządzenia RM z 14 kwietnia 2004 (Dz. U.z 22. 04.2004) polegające na zastosowaniu kary w postaci wstrzymaniu płatności ONW za 2004 w całości w przypadku pierwszej kontroli,
5. - naruszenie art. 14, 15 rozporządzenia Rady z 17 maja 1999 roku nr 1257/ 1999 /WE dotyczące wsparcia rozwoju wsi przez EAGGF polegające na rozszerzaniu kryteriów przyznawania wsparcia poza określone w rozporządzeniu.

Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i stwierdzenie prawa do pomocy finansowej z powodu prowadzenia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2004..

Organ odwoławczy odpowiedział na zarzuty skargi, odnosząc się do wszystkich przepisów wymienionych przez skarżącego i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 r./ sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ Dz. U. nr 153 poz. 1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania,, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Zaskarżona decyzja dotyczy odmowy pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej prowadzonej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Pomoc taka przyznawana jest z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w oparciu o przepisy prawa unijnego i wewnętrznego.

Zadania i właściwość jednostek organizacyjnych i organów w zakresie wspierania obszarów wiejskich określa ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej./ Dz. U. Nr 229 poz. 2273 z 2003r/.

W zakresie wspierania działalności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania akredytację taką uzyskała Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na mocy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie ustanowienia ARiMR agencją płatniczą, której udziela się warunkowej akredytacji (Dz. U. Nr 101 poz.1030 ze zm.)

Realizuje ona pomoc finansową dla rolników gospodarujących na terenach zaliczonych do obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania, w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73 poz. 657z 2004 r ze zm.). Pomoc taką, określoną w przepisach rozporządzenia jako płatność ONW, przyznaje, po złożeniu wniosku przez producenta rolnego,właściwy terytorialnie kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w drodze decyzji administracyjnej (par.6 ust. 1 i 2). Termin wydania decyzji określa par.6 ust. 5 rozporządzenia - do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku, w którym złożono wniosek.

W zakresie przyznania płatności za rok 2004 obowiązuje regulacja zawarta w par.11 tego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem decyzje wydaje się po zatwierdzeniu przez Komisję Europejską Planu zawierającego wykaz obszarów ONW wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W przypadku nie zatwierdzenia danego obszaru ONW ujętego w wykazie, postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności w zakresie wniosku dotyczącego tego obszaru, podlega umorzeniu (par.11 ust.2)

Formę procesową w jakiej następuje udzielenie pomocy określają przepisy w/w ustawy z 28 listopada 2003 roku, która w art. 5 ust.2 stanowi, że ten m.in. rodzaj pomocy udzielany jest w drodze decyzji administracyjnej.

Zasady stosowania systemu pomocy określa rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 roku ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92(Dz. U.UE.L.01.327.11).

Rozporządzenie to w tytule IV, Rozdział I zawiera przepisy określające podstawę do obliczania pomocy, obniżek i wyłączeń, w odniesieniu do wniosków o pomoc obszarową.

Art. 30 tego rozdziału wymienia grupy upraw objętych pomocą, art. 31 określa podstawy obliczania pomocy, a art. 32 wprowadza obniżki i wyłączenia w przypadku zawyżonych zgłoszeń.

Skarżący zgłosił we wniosku nieruchomości położone w obrębie ewidencyjnym wsi: H., G. D., W. C. i R..

Działki oznaczone wspólnie jako działka "A" wnioskodawca określił jako sad, pozostałe działki oznaczone jako "B", "C","D" i "E" - określił jako łąki.

W postępowaniu ustalono, że J. N. użytkował rolniczo działki w innej, niż deklarowana we wniosku powierzchni. Zawyżenie powierzchni deklarowanej we wniosku w stosunku do powierzchni stwierdzonej podczas kontroli na miejscu skutkowało odmową przyznania płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz karą pieniężną zastosowaną przez organ I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził sprzeczność tego orzeczenia z zapisami przepisu art. 32 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia nr 2419/2001.

Zgodnie z par. 2 ust.1 w/w rozporządzenia RM z 14 kwietnia 2004 płatność ONW udziela się producentowi rolnemu który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust.2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/z 17 maja 1999 roku w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich..., tj. prowadzi działalność rolniczą na minimalnym areale (1,00 ha) przez co najmniej 5 lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego oraz stosuje ogólną dobrą praktykę rolniczą zgodną z potrzebą ochrony środowiska i utrzymania krajobrazu wiejskiego.

Określenie utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zawiera rozporządzenie MRiRW z 7 kwietnia 2004 roku (Dz.U. Nr 65 poz.600 z 2004 r).

Zgodnie z par. 1 ust.1 tego Rozporządzenia, utrzymywaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska jest:

1/ uprawa roślin lub ugorowanie - w przypadku gruntów ornych 2/ koszenie trawy przynajmniej raz w roku w okresie wegetacyjnym, w przypadku łąk 3/ wypasanie zwierząt w okresie wegetacyjnym traw - w przypadku pastwisk.

Zgodnie z par.4 rozporządzenia rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem drzew i krzewów:

1/ nie podlegającym wycięciu 2/ mającym znaczenie dla ochrony wód i gleb 3/ nie wpływającym na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną.

Sposób przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli w miejscu regulują przepisy rozporządzenia (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 w tytule III / Kontrole/. Przepis art. 23 stanowi, że kontrole takie przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc,oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Przepis art. 25 stanowi, że kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Jeżeli jednak zagrażałoby to celowi kontroli, można zawiadomić o niej z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum. Okres wyprzedzenia nie może przekraczać 48 godzin z wyjątkiem uzasadnionych wypadków.

Przeprowadzona kontrola na miejscu, w dniach 1 - 2 października 2004 roku wykazała nieprawidłowości w postaci:

1. a) uprawy na działkach oznaczonych jako C i D wierzby energetycznej mimo zadeklarowania działek jako łąk
2. b) nie zachowanie warunków dobrej kultury rolnej na części działki rolnej oznaczonej jako działka E o powierzchni 9,23 ha poprzez zaniedbanie polegające na nie wykoszeniu
3. c) nie zachowanie warunków dobrej kultury rolnej na części działki oznaczonej jako E o powierzchni 32,86 ha poprzez co najmniej 10 letnie jej nieużytkowanie.

Zadrzewienia i zakrzaczenia na działce E inspektorzy terenowi ocenili jako wynik celowego działania wnioskodawcy, co znalazło potwierdzenie w protokołach z czynności kontrolnych i dokumentacji fotograficznej.

W świetle powyższego - Sąd nie podziela zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja narusza przepisy rozporządzenia MRiRW z 7 kwietnia 2004 roku w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 44 pkt.1 powołanego wyżej rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. Przepis ten zawiera wyjątki od stosowania obniżek i wyłączeń, których się nie stosuje w przypadku złożenia poprawnego wniosku pod względem faktycznym, lub wykazania przez rolnika braku winy. W ocenie Sądu, przepis ten nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, bowiem informacje zawarte we wniosku okazały się nieprawdziwe. Na działkach C i D, zadeklarowanych jako "łąki", stwierdzono bowiem uprawę wierzby energetycznej, natomiast działka E, zadeklarowana również jako łąka, okazała się terenem zadrzewionym i zakrzaczonym skutkiem nieużytkowania przez wiele lat.

Przepis art. 48 wymienionego ostatnio rozporządzenia wymienia przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, które wraz ze stosownymi dowodami zgodnymi z wymogami właściwej władzy podlegają zgłoszeniu tej władzy na piśmie w terminie 10 dni roboczych od daty ustania tych okoliczności.

Tymi okolicznościami są:

1. - śmierć rolnika
2. - długotrwała niezdolność rolnika do pracy
3. - grożna klęska żywiołowa powodująca poważne skutki dla gruntów rolnych gospodarstwa
4. - zniszczenie na skutek wypadku budynków inwentarskich w gospodarstwie
5. - epizootia atakująca część lub całość inwentarza żywego rolnika.

Żadna z wymienionych sytuacji nie ma miejsca w sprawie, oprócz okresu hospitalizacji od grudnia 2004 do marca 2005 potwierdzonej zaświadczeniem Szpitala Uniwersyteckiego w K. złożonym przez skarżącego na rozprawie. Sąd zauważa, że hospitalizacja miała miejsce po dacie złożeniu wniosku o przyznanie pomocy i po kontroli na miejscu. Jeżeli skarżący dysponował dowodami, które, w jego ocenie, nie pozwalały mu na prawidłowe prowadzenie produkcji rolnej, należało je zgłosić przed złożeniem wniosku, albo ograniczyć wniosek do gruntów utrzymanych w dobrej kulturze rolnej. Dotyczy to również przedłożonych na rozprawie oświadczeń osób, które po kontroli miały wykonywać na gruncie skarżącego roboty polowe. Jak wskazano wyżej, kontrola w miejscu jest niezapowiedziana, a zatem skarżący składając wniosek o przyznanie pomocy mógł się spodziewać kontroli w każdym czasie i powinien liczyć się z konsekwencjami nieprawidłowo prowadzonej gospodarki rolnej na zgłoszonych gruntach.

Z tego powodu Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 14 i 15 rozporządzenia Rady (WE) z 17 maja 1999roku nr 1257/1999/WE (Dz. U. UE.L.99.160.80)/.Przepisy te dotyczą wsparcia w postaci dodatków wyrównawczych dla obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania, przyznawanych rolnikom na każdy hektar gruntów,jeżeli:

1. - prowadzą działalność rolniczą na minimalnym areale
2. - podejmują się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego oraz
3. - stosują dobrą praktykę gospodarki rolnej, zgodną z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarkę rolną.

Przepis art. 15 omawianego rozporządzenia określa wysokość dodatków wymienionych w art. 14.

Sąd nie podziela również zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Natomiast stosownie do art. 77 par.1 - organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie do art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W ocenie Sądu, organy zebrały prawidłowo materiał dowodowy w celu ustalenia stanu faktycznego i zastosowały się do zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a.. Zastosowały się również do zasady wysłuchania stron wyrażonej w art. 10 k.p.a., bowiem zapewniły skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji miał on możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

W tym miejscu należy wskazać, że we wnioskach o przyznanie pomocy skarżący złożył oświadczenie, że znane mu są m.in:

1. - skutki składania fałszywych oświadczeń wynikających z art. 297 par.1 kk
2. - zasady przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych a także zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależyte przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania i o każdej zmianie powstałej od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności. Zobowiązał się też do:
3. - udostępniania osobom upoważnionym do wykonywania czynności kontrolnym wstępu na teren jego gospodarstwa a także okazania wszystkich dokumentów potwierdzających dane zawarte we wniosku i do przestrzegania na obszarze całego gospodarstwa zwykłej dobrej praktyki rolniczej.

Odnośnie zarzutu przewlekłości postępowania, postawionego również w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił przyczyny przekroczenia terminu określonego w art. 35 k.p.a., spowodowanego koniecznością rozpatrzenia dużej ilości wniosków o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. O przyczynach przekroczenia terminu, zgodnie z art. 36 k.p.a. skarżący był informowany.

Sąd zauważa, że organ odwoławczy w podstawie prawnej swojej decyzji wskazał przepis art. 138 par.1 pkt.2. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, co nie miało miejsca w tej sprawie. Sąd uznał jednak, że uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, dlatego nie ma zastosowania przepis art. 145 par.1 pkt.1 lit. c p.p.s.a.

Wskazując na powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Orzeczenie znajduje oparcie w przepisie art. 151 p.p.s.a.