Uzasadnienie
E. I. wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych.
W jego uzasadnieniu wskazał, że wraz z żoną utrzymuje się z pobieranej przez siebie renty w wysokości 758 zł. Opłaca z niej żonie składki ubezpieczeniowe w KRUS, świadczenie to obciążone jest także potrąceniami komorniczymi na spłatę zaciągniętej przez niego "na życie" pożyczki. Jest chory na raka /potwierdzają to załączone do skargi kserokopie kart leczenia szpitalnego/, w związku z czym ponosi także wydatki na leczenie (dojazd do szpitala i zakup leków). Z uwagi na chorobę, posiadane gospodarstwo wraz z domem przekazał synowi (obecnie zajmuje w nim tylko jeden pokój).
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Mimo braku wypełnienia przez wnioskodawcę we wniosku PPF rubryk nr 3.1 – 3.6 obejmujących informacje o przedmiocie zaskarżenia nie zakwalifikowano tego jako braku formalnego skutkującego wezwaniem do jego usunięcia; spowodowane to zostało wskazaniem przez niego w rubryce nr 1 sygnatury sprawy, co nie powoduje żadnych wątpliwości, w jakiej sprawie wniosek ten został złożony.
Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a.
Stosownie do powyższego, o przyznaniu w tym zakresie prawa pomocy decyduje przede wszystkim ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana z uwzględnieniem sytuacji majątkowej, dochodów i wydatków jej oraz pozostałych osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe.
Mając na uwadze deklarowaną wysokość uzyskiwanych przez wnioskodawcę i jego żonę dochodów oraz ponoszone przez nich wydatki należy stwierdzić obiektywny brak możliwości chociażby częściowego wywiązania się przez niego z ustanowionego w art. 199 P.p.s.a. obowiązku ponoszenia kosztów związanych ze swoim udziałem w sprawie. Pobierane przez skarżącego świadczenie rentowe w wysokości 758 zł. należy uznać w tym zakresie za niewystarczające, zwłaszcza że stanowi podstawę utrzymania 2 osób i nawet "w normalnych" okolicznościach, a więc bez wydatków na leczenie kwalifikowałoby go do uzyskania wsparcia w tym zakresie.
W takiej sytuacji nie budzi wątpliwości, że bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania E. I. nie będzie w stanie opłacić związanego z wniesieniem skargi wpisu (jego uiszczenie warunkuje nadanie jej dalszego biegu i merytoryczne rozpoznanie) oraz pozostałych kosztów sądowych, które ewentualnie mogą go obciążyć w tej sprawie w przyszłości.
Brak jest przy tym uzasadnionych przesłanek mogących świadczyć o tym, że w bliskiej perspektywie czasowej sytuacja finansowa skarżącego może ulec znaczącej poprawie (co mogłoby przemawiać za wyłącznie częściowym uwzględnieniem złożonego przez niego wniosku), lub że może on liczyć na pomoc innych osób, w tym członków rodziny (pośrednio znajduje to potwierdzenie w prowadzonej już względem niego egzekucji komorniczej oraz sygnalizowanym w skardze brakiem możliwości poddania się płatnym badaniom lekarskim w przedmiocie stwierdzenia braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi z powodu braku środków finansowych).
Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.