Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia oraz orzekł o zwrocie uiszczonego w sprawie wpisu od skargi, wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi (podanie nr PESEL) przez J.R. (dalej: "Skarżący").
Odpis postanowienia został doręczony Skarżącemu dnia 2 lipca 2020 r. (pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki, k-24 akt sądowych).
Pismami z dnia 8 lipca 2020 r., nadanymi za pośrednictwem poczty w tym samym dniu (data stempla na kopercie), skarżący złożył zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, a także wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jednocześnie wskazał swój numer PESEL.
Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, Skarżący wskazał na okoliczność stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID i związanego z tym uregulowania biegu terminów procesowych i sądowych, zdrowotnych ograniczeń związanych z wiekiem, stanem zdrowia oraz ograniczeń związanych ze stanem epidemii. Jak zaznaczył w tych okolicznościach nie mógł uzyskać pomocy z innych źródeł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Z kolei możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać.
Sąd uznał, że wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Dodać należy, że skarżący dochował terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. i spełnił pozostałe warunki określone tym przepisem – tj. dokonał czynności, której uchybił oraz uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Sąd uwzględnił podnoszoną we wniosku kwestię, że w okresie obostrzeń spowodowanych pandemią koronawirusa w Polsce wprowadzono szereg ograniczeń, które utrudniały lub uniemożliwiały dokonywanie czynności życia codziennego. Wziął pod uwagę wiek Skarżącego i ograniczenia z nim związane w kontekście stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID. Oczywistym jest, że wystąpienie pandemii spowodowało nie tylko szereg zmian i uciążliwości w funkcjonowaniu życia codziennego, ale także wiele zmian w przepisach prawa, które były trudne do prześledzenia dla osób bez stosownego przygotowania zawodowego.
Zaistniałe okoliczności miały wpływ na ocenę wniosku o przywrócenie terminu i wskazują, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z winy Skarżącego. Zasadnym jest więc przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Z tych przyczyn, Sąd na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 P.p.s.a., orzekł o przywróceniu uchybionego terminu, jak w sentencji.