Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 roku, znak [...], Starosta działając na podstawie art.28 ust.1,art. 33 ust.1,34 ust.4,36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane, oraz art. 104 k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Gminy W. na budowę linii napowietrznej oświetlenia ulicznego w miejscowości S. przy ul. S., na działkach ewidencyjnych nr 445, 459, 494, 513, 514, 568, 491/1, 492/1, 529, 446, 432, 566, 470, 469, 461, 466, 571 wg projektu opracowanego przez inż. J. P. upr. Nr [...], z zachowaniem warunków wynikających z art. 36ust.1, art. 42 ust.2 i 3 prawa budowlanego.
Od tej decyzji złożył odwołanie J. S., właściciel działki nr 571 i zarzucił, że lokalizacja inwestycji nie jest zgodna z opracowaniem technicznym, na które wyraził zgodę i spowoduje pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości.
Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2006 roku nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że:
- - dokumentacja budowlana opracowana została we wrześniu 2005 roku,
* umowa zawarta pomiędzy inwestorem i właścicielem działki nr 571 J. S. sporządzona została [...].10.2005 roku, a więc po opracowaniu dokumentacji, co oznacza, że strona znała zakres i przebieg inwestycji,
* w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji żadna ze stron, w tym J. S.,nie wnosiła zastrzeżeń, wobec czego Starosta nie miał podstaw do negatywnego rozpatrzenia wniosku.
J. S. wniósł skargę na decyzję Wojewody wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucił, że w umowie z dnia [...].10.2005 wyraził zgodę nas budowę kablowej linii oświetlenia ulicznego, podczas, gdy decyzje dotyczą budowy linii napowietrznej, co oznacza, że inwestycja niezgodna jest z opracowanym projektem technicznym.
Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2006 roku [...], działając na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., art. 107§ 3 k.p.a. oraz art. 28, 80 ust.1pkt.2, 82 ust.1 i 3 prawa budowlanego, uwzględniając skargę J. S., uchylił zaskarżoną decyzję ostateczną, zatwierdził projekt budowlany i udzielił gminie W. pozwolenia na budowę linii kablowej oświetlenia ulicznego w miejscowości S. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w trakcie prowadzonego przed organem I instancji postępowania żadna ze stron nie zgłaszała zastrzeżeń co do zamiaru inwestora, wobec czego powstał niezauważony przez organy błąd w nazewnictwie. Wniosek dotyczył wydania pozwolenia na budowę linii oświetlenia drogowego, która została potraktowana przez organ I instancji jako linia napowietrzna, a nie kablowa, jak przewiduje dokumentacja.
Decyzję tę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. S., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzucił, że problem nie dotyczy nazewnictwa, lecz przebiegu linii energetycznej przez działkę nr 571. Zaznaczył, że w dacie zawarcia umowy cywilnej nie było dokumentacji technicznej planowanej inwestycji, a umowa dotyczyła wyłącznie planu orientacyjnego przebiegu linii.
W odpowiedzi naskarżę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, z innych jednak powodów niż wskazane przez skarżącego. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy obu instancji w charakterze strony występowała osoba, po raz pierwszy wymieniona w załączniku do wniosku o pozwolenie na budowę, stanowiącym oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, współwłaścicielka działki nr 529, W. C., zamieszkała – S. [...]. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczone zostało na adres tej osoby, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 roku podpisane przez domownika – T. B., siostrę adresatki. Istotą sprawy jest jednak to, że w tym czasie adresatka już nie żyła, co zostało ustalone w postępowaniu sądowym, w oparciu o odpis skrócony aktu zgonu nr [...] wydany przez Urząd Stanu Cywilnego w J. Z aktu tego wynika, że prawidłowe nazwisko tej osoby brzmi "S." i że zmarła ona w dniu [...] grudnia 1988 roku w J. Zmarła zatem przed datą wydania decyzji organu I instancji pochodzącej z dnia [...] stycznia 2006 roku.
Decyzja doręczona została na adres W. S. i K. B. w dniu [...] stycznia 2006 roku do rąk żony K. B. Z aktu zgonu W. S. wynika, że w dacie jej śmierci, żył jej mąż – B. S. Z powyższego wynika, że w postępowaniu administracyjnym nie brali udziału następcy prawni W. S. Ta okoliczność stanowi w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i zobowiązuje Sąd do uchylenia zarówno zaskarżonego aktu, jak też poprzedzającego go aktu organu I instancji. Wymienione uchybienie spowodowało, że Sąd nie dokonał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i podniesionych w skardze zarzutów, co będzie należało do organu I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, po prawidłowym ustaleniu stron postępowania. Zgodnie bowiem z przepisem art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Wskazując na powyższe, po stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.
Orzeczenie o braku wykonalności zaskarżonej decyzji, do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Sąd oparł na przepisie art. 152 P.p.s.a.