Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] o wymeldowaniu B. K. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego pod adresem: [...]. Decyzja została m.in. zaadresowana na adres strony postępowania administracyjnego – B. K. Ponieważ w dniu 22 lutego 2012 r. doręczyciel nie zastał adresata w mieszkaniu, przesyłka zawierająca w/w decyzję została awizowana, a następnie w dniu 1 marca 2012 r. została odebrana przez ojca B. K. – S. K. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji, znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy). Decyzja zawierała pouczenie, że skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem organu który wydał zaskarżoną decyzję, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Skarżący B. K. w dniu 7 kwietnia 2012 r. nadał w Urzędzie Pocztowym w S. - skargę na opisaną wyżej decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - określanej dalej jako P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.).
Wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 72 § 1 P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta nie ma sprzecznych interesów w sprawie i podjęła się oddania mu pisma. Przy czym doręczenie zastępcze oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata. Jak zostało to na wstępie ustalone doręczający decyzję nie zastał skarżącego w miejscu zamieszkania, a decyzja ta została doręczona ojcu skarżącego (tj. dorosłemu domownikowi) w dniu 1 marca 2012 r.
Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona z uchybieniem 30 dniowego terminu, gdyż ostatnim dniem do jej wniesienia był dzień 2 kwietnia 2012 r. Podnieść w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie ostatni dzień terminu wypadł w sobotę 31 marca 2012 r., tj. w dzień ustawowo wolny od pracy, stąd zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a., ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi, był następny dzień po dwóch dniach (sobocie i niedzieli), wolnych od pracy, a więc poniedziałek 2 kwietnia 2012 r.
Ponieważ skarga wniesiona została po upływie terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., dlatego podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a.