Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. J. i M. J. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...]. Decyzją tą Wojewoda, po rozpatrzeniu wniesionego przez nich odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Gminie [...] pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej z przyłączami i niezbędną infrastrukturą techniczną na wymienionych w niej działkach, położonych w miejscowościach Ł. i K. (w uzasadnieniu wydanej decyzji Wojewoda wskazał, że skarżący nie byli stronami postępowania przed organem I instancji, a ich nieruchomość znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji).
W treści skargi reprezentujący skarżących pełnomocnik (radca prawny) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że realizacja inwestycji w sposób zaproponowany przez inwestora spowoduje powstanie nieodwracalnych skutków prawnych i może znacznie opóźnić uzyskanie dostępu przez skarżących do kanalizacji komunalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Podkreślenia wymaga, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (wykonalność należy rozumieć jako możliwość realizacji uprawnień lub obowiązków zawartych w treści rozstrzygnięcia). Decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego nie posiada przymiotu wykonalności, gdyż nie wywołuje skutków materialnoprawnych i nie rodzi po stronie skarżących żadnych uprawnień ani obowiązków. Wynika z niej, że postępowanie odwoławcze z opisanych przyczyn jest bezprzedmiotowe, w związku z czym brak jest możliwości merytorycznego rozpoznania przez organ II instancji wniesionego odwołania.
Tym samym decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze wywiera jedynie skutki procesowe, a w takim przypadku nie można mówić o niebezpieczeństwie wyrządzenia przez nią szkody (nie tylko znacznej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezależnie od powyższego, takie zagrożenie bez wątpienia nie mogłoby być spowodowane powołanym na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie argumentem o możliwym znacznym opóźnieniu w uzyskaniu przez skarżących dostępu do sieci kanalizacyjnej.
W opisanej sytuacji zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej nie jest więc możliwe, w związku z czym na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.