Uzasadnienie
Składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) lipca 2017 r., w przedmiocie wymierzenia skarżącym kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry, zwrócili się oni jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Domagając się przyznania ochrony tymczasowej nie uzasadnili jednak swojego wniosku w jakikolwiek sposób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien przedstawić konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżący, formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie uzasadnili tego wniosku w jakikolwiek sposób. W związku z tym nie sposób jest stwierdzić, jakie w istocie będą konsekwencje wykonania skierowanej do nich decyzji. Sama bowiem wysokość nałożonej na nich kary, określona zaskarżonym rozstrzygnięciem, rozpatrywana w oderwaniu od kontekstu, jaki stanowi szeroko rozumiana sytuacja ekonomiczna skarżących, nie może stanowić podstawy uwzględnienia ich wniosku, gdyż nie mieści się w kategorii przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.