Uzasadnienie
A. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007r. znak: [...], które wymierzało wyżej wymienionej jako inwestorowi karę w wysokości 75 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku myjni samochodowej na dwa stanowiska obsługi wraz z częścią socjalno-biurową na działce nr ewid. [...], obręb B. w miejscowości B., stanowiącej jej własność.
Podstawa prawna postanowienia wydanego w I instancji wskazuje m. in. art. 57 ust. 7 i art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).
Postanowieniem z dnia z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 568/06 skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego - działając w oparciu o art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym:
1/ "czy art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) ustalający podstawę naliczania wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie, jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP", 2/ "czy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP".
Sprawa powyższa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą P 64/07.
Ponadto przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła (pod sygn. SK 3/08) sprawa ze skargi konstytucyjnej wniesionej przez osobę fizyczną o zbadanie zgodności art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane z art. 42 ust. 1-3 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
Rozstrzygnięcie powyższych spraw będzie miało niewątpliwie wpływ na treść wyroku w sprawie ze skargi stanowiącej przedmiot rozpoznania przez tut. Sąd.
Mają powyższe na uwadze zasadnym jest - w ocenie Sądu - zawieszenie toczącego się przed nim postępowania do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 64/07 i w sprawie SK 3/08. Podstawę powyższego stanowi art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wedle którego Sąd może z urzędu zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygniecie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 P.p.s.a.