Uzasadnienie
W dniu 13 sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynął - datowany 11 sierpnia 2015 r. - wniosek skarżącej E. G. o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W dniu 26 sierpnia 2015 r. pełnomocnik E. G. – córka H. B. złożyła w tut. Sądzie pismo, w którym oświadczyła, że działając imieniem mocodawczyni cofa wskazany wyżej wniosek z dnia 11 sierpnia 2015 r., bowiem sporządzenie skargi kasacyjnej od zapadłego przed tut. Sądem wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. nie jest już konieczne (organ uwzględnił żądanie strony).
W zaistniałej sytuacji procesowej należało orzec o umorzeniu postępowania w przedmiocie zwolnienia E. G. od kosztów sądowych i ustanowienia dla niej adwokata. Podstawę powyższego stanowi art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przepis ten został dodany do powyższej ustawy na mocy art. 1 pkt 66 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). W świetle z kolei art. 2 ustawy nowelizującej, dodana regulacja ma zastosowanie także do postępowań wszczętych (jak postępowanie w sprawie niniejszej) przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, co miało miejsce z dniem 15 sierpnia 2015 r.
Przywołane unormowanie zawarte w art. 249a P.p.s.a. stanowi, że jeśli strona cofnie wniosek o przyznanie prawa pomocy, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Skoro więc E. G., działająca przez pełnomocnika – córkę, cofnęła swoje wymienione na wstępie żądanie z dnia 11 sierpnia 2015 r., to postępowanie w tym przedmiocie należało umorzyć na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 249a P.p.s.a.