Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2010r., sygn. akt II SA/Rz 951/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2009r., nr [...] w przedmiocie mianowania z dniem [...] września 2009r. sierżanta M. P. na stanowisko detektywa Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji w N. Komendy Miejskiej Policji w T. z zachowaniem dotychczasowych składników uposażenia.
Wyrok ten jest prawomocny od dnia 9 kwietnia 2010r.
W dniu 23 maja 2011r. (data wpływu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M. P. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem z dnia 11 lutego 2010r., sygn. akt II SA/Rz 951/09.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że skargę wnosi na podstawie art. 273 § 1 pkt 2, art. 273 § 2 i art. 274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej jako P.p.s.a., ponieważ "w trakcie pełnienia obowiązków służbowych, co rzutowało na powyższe orzeczenie dopuszczono się nieprawidłowości, które miały wpływ co do istoty rozstrzygnięcia". W dalszej części powołując się na pismo z dnia [...].03.2011r. skierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji, skarżący wniósł o uchylenie wyżej wskazanego wyroku.
Do skargi M. P. dołączył w formie kserokopii, m. in. kierowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek z dnia [...] marca 2011r. o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...].09.2009r., zawiadomienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...].04.2011r., nr [...] o wszczęciu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków w postępowaniu przygotowawczym nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w P. sygn. [...] przez szefa tej jednostki i prokurator A. S. tj. o przest. z art. 231 § kk oraz postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. z dnia [...] października 2010r., sygn. [...] o umorzeniu śledztwa w sprawie o czyn z art. 231 § 1 kk i art. 233 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.
Pismem z dnia 11 sierpnia 2011r. Sąd wezwał skarżącego M. P. do usunięcia w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi o wznowienie poprzez sporządzenie i nadesłanie uzasadnienia wskazanych w skardze podstaw wznowienia postępowania sądowego, w tym dokładnego określenia przestępstwa, za pomocą którego doszło do uzyskania wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 11.02.2010r. oraz do określenia postępowania karnego dotyczącego tego przestępstwa przez podanie sygnatury akt sprawy karnego postępowania przygotowawczego lub karnego postępowania sądowego albo nadesłanie odpisu orzeczenia kończącego jedno z tych postępowań.
Skarżący wezwany został również do wykazania i uzasadnienia okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł jako strona postępowania sądowego w sprawie II SA/Rz 951/09 skorzystać w poprzednim postępowaniu, zgodnie z powołaną podstawą wznowienia z art. 273 § 2 P.p.s.a.. Nadto skarżący wezwany został do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, wskazanego w art. 277 P.p.s.a.,
W wykonaniu powyższego wezwania, M. P. w piśmie z dnia 23 sierpnia 2011r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wskazał, że do "uzyskania wyroku wynika z naruszeń przepisów prawa z akt śledztwa, sygn. akt [...] z dnia [...].10.2010r. Prokuratury Rejonowej w P. oraz śledztwa sygn. akt [...] Prokuratury Okręgowej w K., z powodu przestępstwa za pomocą którego uzyskano wyrok Sądu, które zostały umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów". Śledztwa te potwierdzają "o nadużyciach służbowych, a nie na konflikcie jak wynika z uzasadnienia wyroku, co było podstawą przeniesienia".
Skarżący wskazał, że o faktach istotnych dowiedział się "dwa lub trzy tygodnie" przed złożeniem wniosku z dnia [...].03.2011r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji. W dalszej części pism, jako uzasadnienie okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a o których nie miał wiedzy w toku postępowania o sygn. akt II SA/rz 951/09 skarżący wskazał na:
- - fakt zatajenia przez organy, iż w Referacie dw. z PG, Wydziale Dochodzeniowo – Śledczym i Wydziale Kryminalnym były wolne stanowiska detektywa;
- - fakt celowego "trzymania go w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w T. do czasu zwolnienia się stanowiska w KP w N.";
- - fakt stronniczego działania przełożonych, niekierowania się dobrem służby i słusznym interesem policjanta; M. P. wskazał, że w KMP w T. "nie ma mowy o konflikcie" co wynika z uzasadnienia wyroku, lecz mowa jest o nadużyciach służbowych. Wskazał, że nie udowodniono mu żadnych przewinień dyscyplinarnych, pozytywnie wywiązywał się z obowiązków służbowych, wskazał że od [...].10.2008r. był zdolny do służby, a dopiero [...].09.2009r. został przeniesiony do KP w N. Podkreślił, że w tym czasie był dyspozycyjny i mógł zostać powołany na wolne stanowiska w KMP w T. W konkluzji, skarżący powołując się na śledztwa prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w P. (sygn. [...]) i Prokuraturę Okręgową w K. (sygn. [...]) oraz dwa postępowania cywilne prowadzone w sprawie dyskryminacji i mobbingu przez Sąd Okręgowy w R. (sygn. [...]) i Sąd Rejonowy w R. Wydział I Cywilny, wskazał, że miały one wpływ na wynik wnioskowanego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Instytucję wznowienia postępowania przewiduje art. 270 P.p.s.a., który stanowi, że w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem i to wypadku zaistnienia tzw. ustawowych podstaw wznowienia wymienionych w art. 271, art. 272 i art. 273 P.p.s.a.
Podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyliczone taksatywnie. Można je podzielić na trzy grupy:
- 1. przyczyny nieważności (art. 271 P.p.s.a.),
- 2. właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 P.p.s.a.),
- 3. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272 P.p.s.a.).
Skarga o wznowienie postępowania winna spełniać wymogi określone w art. 46 P.p.s.a., ale także zawierać elementy wymienione w art. 279 P.p.s.a. tj. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Podkreślenia wymaga, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie 3 - miesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 P.p.s.a.).
Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem obalania prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach, o odrębnych i właściwych sobie cechach. Wniesienie tego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności. (K. Sobieralski Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 48-49).
Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Kierując się dyspozycją art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd badał, czy niniejsza skarga pod względem formalnym spełnia ustawowe wymogi wznowienia tj. czy jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. postanowienie SN z 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154 oraz postanowienie NSA z 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/2001, niepubl.). Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania (art. 280 § 1 zd. 2 P.p.s.a.).
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że M. P. w swej skardze jako przyczynę wznowienia wskazał podstawę wymienioną w art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a. tj. że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa oraz art. 273 § 2 P.p.s.a., a mianowicie, że podstawą wznowienia jest uzyskanie nowych dowodów, które miały wpływ na wynik sprawy, a których skarżący nie mógł powołać w poprzednim postępowaniu. Podkreślić wypada, że z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 P.p.s.a.).
Uzasadniając, na wezwanie Sądu, wyżej wskazane podstawy wznowienia skarżący powołał się na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. z dnia [...] października 2010r., sygn. [...] o umorzeniu śledztwa w sprawie o czyn z art. 231 § 1 kk i art. 233 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. oraz postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w K. sygn. [...] w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków w postępowaniu przygotowawczym nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w P. sygn. [...] przez szefa tej jednostki i prokurator A. S. tj. o przest. z art. 231 § kk, jak również na postępowania prowadzone przez Sąd Rejonowy w R. oraz Sąd Okręgowy w R. Wydział I Cywilny w sprawie dyskryminacji i mobbingu.
Tut. Sąd zauważa, że tylko prawomocne orzeczenie skazujące lub umarzającego postępowanie karne może stanowić podstawę do rozważenia czy zachodzi podstawa wznowieniowa z art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Tymczasem M. P.j wezwany do określenia przestępstwa, za pomocą którego doszło do uzyskania wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 11.02.2010r. oraz do określenia postępowania karnego dotyczącego tego przestępstwa przez podanie sygnatury akt sprawy karnego postępowania przygotowawczego lub karnego postępowania sądowego albo nadesłanie odpisu orzeczenia kończącego jedno z tych postępowań powołał się jedynie na akta śledztwa prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w P. i Prokuraturę Okręgową w K., które to śledztwa miały potwierdzić "nadużycia służbowe", a w wyniku "naruszeń przepisów z akt śledztwa doszło do uzyskania wyroku II SA/ Rz 951/09.
Skarżący powołał się również na postępowania prowadzone przez sądy powszechne w sprawie o dyskryminację i mobbing. W ocenie Sądu, przytoczona argumentacja skarżącego jawi się jako bezpodstawna i niepoparta żadnymi dowodami. Nawet gdyby uznać, że doszło do popełnienia przestępstwa to fakt ten winien znaleźć odzwierciedlenie w postaci prawomocnego orzeczenia skazującego lub umarzającego postępowanie karne.
Ponadto M. P. wskazał, że podstawą wznowienia jest także uzyskanie nowych dowodów, które miały wpływ na wynik sprawy, a o których skarżący nie miał wiedzy, a organy tych faktów nie przedstawiły sądowi. Powołał się m. in. na fakt zatajenia przez organy, że w Referacie dw. z PG, Wydziale Dochodzeniowo – Śledczym i Wydziale Kryminalnym były wolne stanowiska detektywa, że celowo "trzymano go w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w T. do czasu zwolnienia się stanowiska w KP w N.". Wskazał na stronnicze działanie przełożonych, niekierowanie się dobrem służby i słusznym interesem policjanta oraz nadużycia służbowe.
W ocenie Sądu argumentacja skarżącego jest niezasadna i niepoparta żadnymi dowodami, stanowi polemikę z uzasadnieniem wyroku z dnia 11.02.2010r., sygn. akt II SA/Rz 951/09. Podstawy wznowieniowe, na które wskazuje skarżący nie zasługują na uwzględnienie. Zgromadzony w toku postępowania odwoławczego materiał dowodowy należy uznać za pełny i spójny, pozwalający na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Jednocześnie nie zaistniały żadne nowe okoliczności faktyczne ani środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Jak wyżej wskazano jedną z podstaw wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, określoną w art. 273 § 2 p.p.s.a. jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Należy jednak zaznaczyć, iż dotyczy to okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2010r., sygn. akt II OZ 250/10, (LEX nr 643648), sens sformułowania "późniejsze wykrycie" oznacza, że termin ten może odnosić się jedynie do takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które istniały już wcześniej. W przedmiotowej sprawie okoliczności i dowody które przytacza skarżący, były już podnoszone przez niego samego w sprawie zakończonej prawomocnym już wyrokiem z dnia 11.02.2010r. sygn. II SA/RZ 951/09, a zatem były już przedmiotem rozważań WSA w Rzeszowie.
Ponadto zauważyć należy, że skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Dlatego też pismem z dnia 11 sierpnia 2011r. M. P. został wezwany do wskazania w jakim terminie dowiedział się o podstawie wznowienia postępowania w sprawie i zobowiązany do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu trzymiesięcznego wskazanego w art. 277 P.p.s.a.
Skarżący pismem z dnia 19 sierpnia 2011r. wskazał jedynie, że "o faktach istotnych co do wznowienia wyroku dowiedział się dwa lub trzy tygodnie przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, który wysłał drogą służbową w dniu [...] marca 2011r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji". W ocenie Sądu argumentacja M. P. w żaden sposób nie uprawdopodabnia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania.
Zaznaczyć także należy, że jeżeli podstawą żądania wznowienia postępowania jest przesłanka wymieniona w art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a. trzymiesięczny termin do wniesienia skargi liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o prawomocnym wyroku skazującym lub orzeczeniu umarzającym postępowanie karne (por. postanowienie SN z dnia 25.02.1975 r., sygn. I PO 23/73, publ. OSNCO 1975, nr 10-11, poz. 157).
Reasumując M. P. pomimo powołania w skardze przepisów stanowiących podstawę wznowienia, faktycznie jednak skargi na nich nie oparł tj. nie wykazał istnienia jednej z ustawowych podstaw wznowienia Sąd. Ponadto skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności stwierdzających zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia.
W tej sytuacji przyjąć trzeba, że skarga o wznowienie postępowania, stosownie do treści art. 280 § 1 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.