Uzasadnienie
M. M wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wymieniony wniosek złożono w do sprawy o sygn. akt II SA/Rz 444/10, dotyczącej skargi wyżej wymienionego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie podziału nieruchomości.
Na podstawie wniosku PPF ustalono następujące okoliczności majątkowe rodziny wnioskodawcy: gospodarstwo domowe skarżącego składa się z czterech osób – M. M, jego żony M., syna M. oraz matki M. M. Strona posiada nieruchomość o pow. 92 ary. Podstawą utrzymania rodziny są dochody M. M z działalności gospodarczej w kwocie ok. 10’000 zł, dochody z działalności gospodarczej M. M w kwocie 5’000 zł oraz dochody M. M w wysokości 1’600 zł. Powyższe kwoty dochodów są przez członków gospodarstwa domowego uzyskiwane w skali miesiąca. Ponadto, skarżący posiada dwa samochody użytkowane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem strony, jego sytuacja materialna jest ciężka a uiszczenie opłaty sądowej znacznie pogorszy trudne warunki życia rodziny.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek o prawo pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.
Strona wnioskująca stara się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Przepisy obowiązującej procedury sądowoadministracyjnej ustalają bardzo rygorystyczne przesłanki przyznania prawa pomocy. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa w zakresie częściowym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że poniesienie kosztów sądowych spowoduje uszczerbek na poziomie utrzymania wnioskodawcy oraz członków rodziny. Wypada też dodać, iż obowiązek wykazania tego stanu spoczywa wyłącznie na stronie.
Z uwagi na bardzo wysokie kwoty miesięcznych dochodów rodziny, sytuacja materialna wnioskodawcy nie wymaga jakiejkolwiek pomocy finansowej ze strony organów państwa. Przyznanie prawa pomocy stronie skarżącej, nawet w niewielkiej części, stanowiłoby naruszenie przepisów P.p.s.a., poprzez błędne zastosowanie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.