Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2008 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2008 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Cz. z dnia [...] września 2007 roku, nr [...] udzielającej R. B. prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych w miejscowości D. 222, zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu 4,5-18%, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży – Sklep Spożywczy "Delikatesy C." w D.. Decyzja została doręczona R. B. w dniu 24 października 2008 roku. W dniu 20 listopada 2008 roku wniósł on na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Poza zarzutami mającymi świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji, skarżący zamieścił w skardze wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Ponieważ we wniosku nie wskazano żadnych okoliczności dających podstawę do wstrzymania decyzji SKO, sąd zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2009 roku zwrócił się do skarżącego o wykazanie, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków – art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej zwana P.p.s.a.). Sąd naprowadził skarżącego, że należy podać, jaki charakter ma prowadzona przez niego działalność, a w szczególności czy sprzedaż napojów alkoholowych stanowi wyłączny jej przedmiot, jaki procent całości dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej pochodzi ze sprzedaży alkoholu oraz na czym polega wynikające z zaskarżonej decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Pismem z dnia 6 maja 2009 roku skarżący wyjaśnił, że szkoda związana z wykonaniem zaskarżonej decyzji ma charakter materialny.
Podał dalej, że przychód z działalności sklepu "Delikatesy C." w D. 222, w okresach gdy była w nim prowadzona sprzedaż alkoholu, był znacznie wyższy w relacji do okresów, gdy sprzedaży takiej nie prowadzono. Konkretyzując wskazał, że przychód w roku 2006, gdy nie prowadzono sprzedaży alkoholu wyniósł 2.800.426,71 zł, w roku 2007, kiedy sprzedaż alkoholu trwała jedynie 4 miesiące było to już 3.773.230,75 zł, a w roku 2008, gdy sprzedawano alkohol cały roku przychód wyniósł 4.449.062,44 złote. Udział alkoholu w sprzedaży w roku 2007 wyniósł 2,87% a w roku 2008 8,44%, przy czym skarżący zaznaczył, że nie jest to wskaźnik jedynie wymierny albowiem w okresach sprzedaży alkoholu znacznie wzrasta sprzedaż innych produktów spożywczych. Z tych przyczyn ogólny wzrost przychodu w okresie, gdy nie prowadzono sprzedaży alkoholu w relacji do okresu, gdy owa sprzedaż była prowadzona, wynosi około 60% w skali roku.
Na potwierdzenie podanych okoliczności skarżący przedłożył kserokopie odpowiednich zeznań i deklaracji podatkowych. W podsumowaniu skarżący wywiódł, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje straty materialne liczone w dziesiątkach, jak nie w setkach tysięcy złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymaniu podlegają wyłącznie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu.
W niniejszej sprawie sprowadza się to do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości alkoholu 4,5-18%, w należącym do skarżącego sklepie spożywczym "Delikatesy C." w miejscowości D. 222. O zasadności wniosku rozstrzyga więc ustalenie, czy okoliczność ta ma w stosunku do skarżącego ten skutek, że prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – art. 61 § 3 P.p.s.a. Trzeba przy tym zaznaczyć, że użycie przez ustawodawcę alternatywy "lub" oznacza, iż podstawą do wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności może być groźba wystąpienia wyłącznie jednego z następstw wskazanych w tym przepisie. Uwzględniając wyłożone wyżej kwestie sąd stwierdza, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. W szczególności jako uzasadnione należy uznać twierdzenie, że niewstrzymanie zaskarżonej decyzji – z dużym prawdopodobieństwem – wyrządzi skarżącemu szkodę o znacznych rozmiarach.
Wniosek ten wynika po pierwsze, z wysokości kwoty stanowiącej różnicę kwoty przychodu osiąganego przez skarżącego w okresie, gdy prowadził sprzedaż alkoholu i kwoty przychodu z okresu, gdy sprzedaży takiej nie było i po drugie z trudności jakie wiązałyby się z naprawieniem szkody w razie ewentualnego uwzględnienia skargi przez sąd. Sąd uwzględnia fakt, że utrata dochodu związana z zaprzestaniem sprzedaży alkoholu w razie uwzględnienia skargi będzie mogła zostać zrekompensowana poprzez zapłatę odszkodowania ustalonego w reżimie cywilnoprawnym – art. 417 i 4171 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), niemniej biorąc pod uwagę trudności, jakie by się z tym wiązały – trudności dowodowe w tego rodzaju sprawach, czas potrzebny na przeprowadzenie postępowania oraz koszty – należy stanąć na stanowisku, że właściwszą ochroną skarżącego wobec skutków wykonania zaskarżonej decyzji, będzie wstrzymanie jej wykonania.
Z tych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.