Uzasadnienie
Starosta decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r.
- I. wygasił w całości decyzję własną [...] w sprawie udzielenia A. S.A. pozwolenia wodnoprawnego
- II. udzielił A. S.A. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na poborze wody podziemnej ze studni głębinowych wymienionych w decyzji
- III. ustanowił strefy ochrony bezpośredniej
- IV. stwierdził, że pozwolenie obowiązywać będzie do 31 grudnia 2015 pod warunkami wymienionymi w pkt.V.
- V. zobowiązał wnioskodawcę do przestrzegania następujących obowiązków:
1/ studnie należy eksploatować z wydajnościami mniejszymi lub równymi wielkościom maksymalnych wydajności godzinowych, ustalonym dla każdej ze studni, 2/ należy prowadzić systematyczne pomiary wydajności studni oraz położenia dynamicznego i statycznego zwierciadła wody podziemnej w otworach studziennych i rejestrować w książkach eksploatacji, 3/ należy utrzymywać urządzenia we właściwym stanie technicznym i eksploatować zgodnie z instrukcją obsługi, 4/ za wszelkie szkody powstałe w związku z poborem wody odpowiada użytkownik ujęć wody, 5/ pozostałe otwory wiertnicze na działkach 2140,2134/2i 2142 nie są objęte wnioskiem i nie mogą być źródłem zaopatrzenia dla A. S.A.
- VI. Zastrzegł prawo nałożenia dodatkowych warunków o ile będzie tego wymagał interes ludności, gospodarki wodnej lub środowiska.
- VII. Stwierdził, że pozwolenie nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich wobec tych nieruchomości i urządzeń.
Podstawę prawną decyzji stanowią przepisy art. 51,52 ust.3, 53,58ust.5,122 ust.1 pkt.1,127 ust.6 i ust.8,128i 138ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 Prawo wodne /t.j. Dz. U. Nr239z2005r. poz. 2019/.
Odwołanie od tej decyzji wniosła A. S., sołtys wsi C., działając imieniem własnym i osób, które udzieliły jej w postępowaniu administracyjnym pełnomocnictwa do działania ich imieniem. Odwołanie zarzuca, że organ I instancji nie podjął żadnych działań po wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 10 sierpnia 2005 r. w terenie, podczas której stwierdzono wykonanie nielegalnych otworów wiertniczych na działkach 2140,2134/42 i 2142.
Wojewoda decyzją [...] z dnia [...] marca 2006 roku, działając na podstawie art. 138 § 1 ust.1 k.p.a. w zw. z art. 122 ust.1, 128 oraz 133 ustawy z 18 lipca 2001 roku - Prawo wodne (Dz. U. Nr 239 poz.2019 z 2001 r. ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a w pkt. 2 uzupełnił zaskarżoną decyzję o pkt. V.6 o treści "korzystanie z wód przez zakład nie może naruszać interesów osób trzecich lub zmieniać sposobu użytkowania wód w regionie wodnym". Odpowiadając na zarzut odwołania organ odwoławczy stwierdził, że podczas wizji lokalnej nie wniesiono zastrzeżeń co do lokalizacji i sposobu zagospodarowania terenu, a zastrzeżenia dotyczyły otworów wiertniczych zlokalizowanych na działkach 2140, 2134/2 i 2142. Z tego względu organ I instancji stwierdził, że te otwory wiertnicze nie są objęte wydanym pozwoleniem wodnoprawnym i nie mogą stanowić źródła zaopatrzenia w wodę dla wnioskodawcy. Niemniej - sprawa ta winna być zbadana i wyjaśniona przez organ I instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła grupa mieszkańców C., reprezentowana przez współskarżącą – A. S. Skarga zarzuca, że zaskarżona decyzja Wojewody wydana została niezgodnie z prawem, ponieważ narusza interesy mieszkańców pozbawionych wody.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z powodu nie przedłożenia przez A. S. pełnomocnictwa osób przez nią reprezentowanych.
W wypadku nieuwzględnienia tego wniosku, organ wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wezwana o uzupełnienie braków formalnych A. S. przedłożyła do akt sprawy pełnomocnictwa współskarżących przez nią reprezentowanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku/ sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Przedmiotem takiej kontroli jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. W podstawie swojej decyzji organ wskazał przepis art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. Przepis art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji innej niż wymienione w tym przepisie. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią tego przepisu, to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 138 §1 pkt.1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję". Zwrot ten oznacza, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy obowiązany jest ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją.
W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do zasadności wydania wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego, jednak dla zabezpieczenia - jak stwierdził w uzasadnieniu - interesu osób trzecich, uznał za celowe uzupełnienie osnowy decyzji Starosty o dodatkowy punkt V.b, dotyczący zobowiązania zakładu A. S.A. do przestrzegania obowiązku w zakresie korzystania z wód, które nie może naruszać interesów osób trzecich lub zmieniać sposobu użytkowania wód w regionie wodnym. Orzekając w ten sposób, organ odwoławczy wykroczył poza katalog zamknięty zawarty w przepisie art. 138 k.p.a., co oznacza, że wydał decyzję bez podstawy prawnej. Takie rozstrzygnięcie wypełnia przesłanki wymienione w przepisie art. 156 §1 pkt2k.p.a. i musiało skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Na podstawie przepisu art. 152 tej ustawy sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w przepisie art. 200 P.p.s.a.