Uzasadnienie
S. Ś. w terminie do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł. od wniesionej skargi, wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym formularzu PPF wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
W jego uzasadnieniu powołał się na swój wiek (85 lat) i wymagający stałej opieki lekarskiej zły stan zdrowia (stan po zawale serca, zapalenie nerwu trójdzielnego twarzy, pęknięty kręg w kręgosłupie skutkujący trudnościami w chodzeniu). Prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z renty w wysokości 1866 zł. brutto. Koszt zakupu lekarstw to ok. 200 – 260 zł. tygodniowo, zwiększone wydatki generuje też związany z zapaleniem nerwu trójdzielnego twarzy wymóg utrzymywania wyższej temperatury w mieszkaniu. Po opłaceniu wydatków związanych z leczeniem i ponoszonymi opłatami, "na życie" pozostaje mu kwota ok. 400 – 450 zł. miesięcznie. Nie posiada żadnego wartościowego majątku.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie w przypadku osoby fizycznej uzależnione jest od wykazania przez wnioskującego braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Stosownie do powyższego, o przyznaniu w tym zakresie prawa pomocy decyduje przede wszystkim ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana z uwzględnieniem sytuacji majątkowej, dochodów i wydatków jej oraz osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (jeżeli takie są).
Mając na uwadze deklarowane przez S. Ś. dochody należy stwierdzić, że obiektywnie nie należą one do najniższych, co wskazywałoby na brak przesłanek do zwolnienia go od ustawowego obowiązku ponoszenia kosztów postępowania związanych z udziałem w sprawie (art. 199 P.p.s.a.). W odniesieniu do skarżącego zachodzą jednak specyficzne okoliczności powodujące, że obowiązek ten należy względem niego uchylić. Podyktowane jest to przede wszystkim podeszłym wiekiem wnioskodawcy i związanym z tym jego stanem zdrowia, co jak wskazał generuje znaczne obciążenie finansowe związane z leczeniem, wyczerpujące większość jego dochodów. Uwzględniając pozostałe wydatki związane z zaspokajaniem podstawowych potrzeb życiowych, należy stwierdzić brak po stronie skarżącego możliwości chociażby częściowego partycypowania w kosztach sądowych, zwłaszcza że jako osoba samotna nie może nawet liczyć na współfinansowanie opłat za tzw. media i ogrzewanie przez inne osoby.
Tym samym należy uznać, że wnioskodawca bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania nie jest w stanie opłacić we własnym zakresie związanych ze sprawą kosztów sądowych, w tym wygospodarować środków na pokrycie wpisu od skargi, od czego uzależnione jest jej merytoryczne rozpoznanie przez Sąd. Powyższe potwierdza pośrednio także zawarte w skardze oraz we wniosku PPF jego oświadczenie o braku możliwości wywiązania się z obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji, tj. rozbiórki objętego nią budynku.
Jednocześnie brak jest uzasadnionych przesłanek mogących świadczyć o tym, że w najbliższym czasie sytuacja finansowa skarżącego może ulec poprawie w stopniu uzasadniającym przyznanie mu jedynie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Uznając w przedstawionej sytuacji wniosek S. Ś. za zasadny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.