Uzasadnienie
P. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] o nałożeniu na niego kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł.
Wobec nieopłacenia tej skargi wezwano P. K. do uiszczenia wpisu w kwocie 320 zł wskazując, iż czynności tej należy dokonać w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Zaznaczono równocześnie, że niezastosowanie się do jego treści skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Wezwanie powyższe doręczono skarżącemu osobiście 17 kwietnia 2014 r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie jego odbioru. Dnia 25 kwietnia 2014 r. P. K. uiścił kwotę 320 zł tytułem wpisu od skargi (dowód: wydruk komputerowy polecenia przelewu).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", od skargi - jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji - pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
W świetle z kolei art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Wówczas przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Przy czym, z mocy art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie doręczenie wezwania, o którym mowa w powołanym wyżej art. 220 § 1 P.p.s.a., miało miejsce w dniu 17 kwietnia 2014 r. Opłacenie skargi winno więc było nastąpić najpóźniej do dnia 24 kwietnia 2014 r. Tymczasem P. K. uiścił tytułem wpisu od skargi kwotę 320 zł w dniu następnym tj. 25 kwietnia 2014 r. Oznacza to, że nie wykonał wezwania w sposób właściwy, jako że dotyczyło ono wniesienia stosownej opłaty w ściśle określonym terminie. W sprawie niniejszej – jak wyżej wskazano - termin ten nie został zaś dotrzymany.
Wobec zatem spóźnionego (o jeden dzień) usunięcia braku fiskalnego skargi należało ją odrzucić, orzekając równocześnie o zwrocie przedmiotowej opłaty, czego podstawę stanowił art. 220 § 1, § 3 w zw. z art. 230 i art. 232 § 1 pkt 1, § 2 P.p.s.a.