Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Prezydent Miasta umorzył postępowanie o ustalenie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonych jako pgr l. kat. 614/4, 614/5, 614/1 i 614/14 oraz działki nr 61/1 obr. 29
Decyzja ta została doręczona Z. T. - pełnomocnikowi wnioskodawczyni J. W. w dniu 7.01.2010 r.
Z. T., działając imieniem J. W., złożyła odwołanie od tej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...], wydanym w oparciu o art. 134 k.p.a. Wojewoda stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W motywach postanowienia organ podkreślił, że w decyzji zawarte było pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.
Organ wskazał, iż termin do wniesienia odwołania w przedmiotowej sprawie rozpoczął bieg z datą skutecznego doręczenia pisma i upłynął z dniem 21 stycznia 2010 r. Tymczasem z pieczątki Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta wynika, iż odwołanie zostało złożone 22 stycznia 2010 r., a zatem z uchybieniem terminu. Rozpatrywanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa, gdyż oznaczałoby weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z ochrony trwałości.
Skargę na powyższe postanowienie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w imieniu J. W. – Z. T. i wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów na rzecz skarżącej.
W uzasadnieniu podniosła, iż odwołanie w sprawie odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości wniosła do Wojewody za pośrednictwem Prezydenta Miasta w dniu [...] stycznia 2010 r. o godz. 15.00. Zatem odwołanie złożyła w ustawowym terminie, a organ w sposób krzywdzący rozpatrzył jej sprawę. Wskazała, iż od kilku lat bezskutecznie stara się o zwrot nieruchomości lub rekompensatę za utracone nieruchomości na terenie miasta R. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Poddając zaskarżone postanowienie tego rodzaju weryfikacji, Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo.
Postanowieniem tym Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Tryb i termin wnoszenia odwołania wskazany został w art. 129 k.p.a. Przepis ten stanowi, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§1), w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie lub jej ogłoszenia ustnego, o ile przepisy szczególne nie przewidują inaczej (§ 2 i 3).
Odwołanie można również wnieść w inny sposób, wskazany w art. 57 § 5 k.p.a., m. in. nadając je w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego.
W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje data doręczenia decyzji skarżącej tj. dzień 7 stycznia 2010 r., kiedy to Z. T. – pełnomocnik J. W. odebrała decyzję Prezydenta Miasta. Ostatnim dniem terminu do złożenia odwołania, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., był zatem 21 stycznia 2010 r.
Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu wskazuje, że termin ten nie został dotrzymany, bowiem odwołanie skarżącej, jak wynika z pieczątki wpływu Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta, złożone zostało 22 stycznia 2010 r.
Należy jednak zauważyć, że widniejąca na pieczęci organu data wskazuje jedynie dzień, kiedy odwołanie skarżącej wpłynęło do organu, brak jest natomiast informacji o sposobie złożenia odwołania - nie dołączono koperty, w której przedmiotowe odwołanie mogło zostać złożone w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, jak również obok pieczęci na odwołaniu skarżącej nie umieszczono adnotacji, że zostało ono złożone "osobiście".
Ten zasadniczy brak uniemożliwia ocenę terminowości złożenia odwołania, a to prowadzi do konkluzji, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie, bez wyjaśnienia zasadniczej kwestii kiedy i w jaki sposób wniesione zostało dowołanie J. W. Zgodnie bowiem z naczelną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 7 k.p.a. to organy administracji publicznej zobowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a swoje ustalenia opierać na materiale dowodowym zgromadzonym i rozpatrzonym w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.).
Sąd zwraca przy tym uwagę, że zarówno w skardze, jak i w toku rozprawy pełnomocnik J. W. podniosła, że odwołanie złożyła w dniu 21 stycznia 2010 r. około godz. 15:00 w Biurze Podawczym Urzędu Wojewódzkiego w R. Organ winien tę kwestię wyjaśnić, posiłkując się także dokumentacją, w której odnotowywane są wszystkie pisma wpływające do organu (książka wpływów) i bezspornie ustalić datę złożenia odwołania J. W., stosując przy tym wszystkie niezbędne środki dowodowe, a następnie w zależności od wyników ustaleń – rozpoznać odwołanie lub wydać odpowiadające prawu postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a.
Stwierdzone naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd uznał za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek skarżącej.