Uzasadnienie
K. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisane w sentencji postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Wobec tego, że skarga obarczona była brakami formalnymi i fiskalnymi, tut. Sąd wezwał skarżącego o nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów tej skargi oraz o uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.
Do wezwań dołączono stosowne pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych i fiskalnych skargi w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia, skutkować będzie jej odrzuceniem.
Wezwanie zostało doręczone skarżącemu i odebrane w dniu 4 maja 2018 r.
W zakreślonym terminie, który mijał z dniem 11 maja 2018 r., powyższe braki nie zostały uzupełnione, skarżący złożył zaś pismo, w którym zawarł wniosek o cofnięcie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków fiskalnych i formalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe.
Przepis art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwana dalej "P.p.s.a.") zawiera dyspozycję zgodnie z którą skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Podobne skutki dotyczą nieuzupełnienia w terminie braków formalnych w postaci braku odpisów skargi (art. 47 § 1 P.p.s.a.). Jak stanowi bowiem art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
K. W., mimo wskazania o uzupełnienie jakich braków się go wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie wykonania tej czynności, nie uczynił zadość wezwaniu i nie uiścił wpisu sądowego, ani nie nadesłał żądanych jej odpisów.
W zakreślonym terminie skarżący złożył pismo, w którym oświadczył, że cofa swoją skargę.
Ustosunkowując się do powyższego wniosku stwierdzić należy, że zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zauważyć należy, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego jest dopuszczalne tylko wówczas gdy skarga jest wniesiona skutecznie tj. nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. post. NSA z 10.06.1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87 – publ.
w OSP 1990, nr 4, poz. 207).
W przedmiotowej sprawie skarga obarczona jest brakami fiskalnymi i formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. Do takich braków należy zaliczyć brak wpisu sądowego oraz brak dołączenia jej odpisów. Wobec powyższego skarga w niniejszej sprawie podlegać musi odrzuceniu, niezależnie od złożonego wniosku o jej cofnięcie.
W tej sytuacji Sąd, wobec braku podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi, działając na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 i art. 47 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.