Uzasadnienie
W dniu 3 kwietnia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga J.T. Jako przedmiot zaskarżenia skarżący wskazał uchwałę Rady Gminy [...] z [....] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nadania nazw ulicom i numeracji nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [....] wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zaskarżona uchwałą jest aktem prawa miejscowego jednostki samorządu terytorialnego, który stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", podlega kognicji sądu administracyjnego.
Wymaga podkreślenia, że zaskarżona uchwała została podjęta [....] kwietnia 2004 r., a zatem kwestię terminu wniesienia skargi i wyczerpania trybu właściwego dla wniesienia skargi, należy oceniać przez pryzmat regulacji obowiązujących przed 1 czerwca 2017 r. czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Wynika to z brzmienia art. 17 pkt 2 tej ustawy stanowiącego, iż przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Zgodnie natomiast z art. 52 Ppsa (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
W przypadku aktów prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). Zgodnie zaś z art. 53 § 2 Ppsa (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W realiach opisywanej sprawy skarżący 15 listopada 2022 r. wezwał organ do uchylenia zaskarżonej uchwały, a zatem wezwał do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu przepisów Ppsa. Niemniej Rada Gminy, z zachowaniem terminu, udzieliła skarżącemu odpowiedzi na jego wezwanie w piśmie z 14 grudnia 2022 r., doręczonym Skarżącemu 29 grudnia 2022 r. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin przewidziany na wniesienie skargi upłynął z dniem 30 stycznia 2023 r., natomiast Skarżący wniósł skargę 6 marca 2023 r. W świetle przytoczonych wyżej regulacji oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 Ppsa. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa.
Końcowo wymaga podkreślenia, że z uwagi na charakter zaskarżonego aktu, skarżący może skutecznie wnieść skargę, niemniej warunkiem jej rozpoznania jest ponowne złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniesienie skargi w terminie określonym art. 53 § 2 Ppsa, w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.