Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 471/10
I. Wyrokiem z dnia 28 października 2010 r., sygn. II SA/Rz 471/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) oddalił skargę K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Natomiast postanowieniem z 1 grudnia 2010 r., o sygn. akt II SA/Rz 471/10, referendarz WSA przyznał wyżej wymienionemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Wyznaczony do reprezentowania strony radca prawny M. R. w piśmie dnia 29 grudnia 2010 r., zawierającym opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA, wniosła o przyznanie wynagrodzenia za wykonanie nieopłaconej pomocy prawnej stronie skarżącej. W treści wniosku zostało zawarte wyraźne oświadczenie o tym, iż pomoc prawna nie została opłacona w całości jak i w części przez stronę skarżącą.
II. Wyznaczony przez organ samorządu radcowskiego radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej zwana p.p.s.a.). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa zostały uregulowane przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349; dalej zwane rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości).
Stosownie do treści przepisu § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stawki minimalne, o których mowa w powołanej wyżej regulacji określa natomiast § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. W niniejszej sprawie stawka minimalna wynosi 180 zł, co wynika z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, ust. 2 pkt 2 lit. b tego rozporządzenia.
Praca pełnomocnika polegała na zapoznaniu się z aktami sądowymi i administracyjnymi sprawy oraz wyrokiem kończącym postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. Na tej podstawie radca prawny sporządził opinię o braku podstaw do kwestionowania wyroku WSA za pomocą skargi kasacyjnej. W powyższej opinii stwierdzono m.in., iż nie jest możliwe wykazanie że WSA naruszył w swym rozstrzygnięciu prawo materialne przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie lub naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Biorąc pod uwagę nakład pracy radcy prawnego ustanowionego z urzędu, referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przyznaje wnioskodawcy od Skarbu Państwa kwotę 200 zł, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, ust. 2 pkt 2 lit. b oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.
Ustalona w powyższy sposób opłata podlega podwyższeniu zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o 22 % ustalonej kwoty wynagrodzenia. Stawka 22 % ma w niniejszej sprawie zastosowanie z uwagi na chwilę powstania obowiązku podatkowego, który ustawa podatkowa wiąże z chwilą wykonania usługi /art. 41 ust. 14a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.)/. Opinia o braku podstaw do kwestionowania wyroku Sądu pierwszej instancji została sporządzona przez radcę prawnego dnia 29 grudnia 2010 r., czyli przed wejściem w życie nowych stawek podatku VAT. Wobec tego stawka 22 %, jest stawką obowiązującą w dniu orzekania o należnej radcy prawnemu opłacie.
W opisany sposób koszty nieopłaconej pomocy prawnej zostały ustalone na łączną kwotę 244 zł.