Uzasadnienie
W. C. w treści skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów postępowania sądowego, podtrzymany następnie w złożonym w wyniku wezwania urzędowym formularzu PPF.
Wg uzasadnienia wniosku i zawartego w nim oświadczenia, prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Jedyne źródło dochodów stanowi prowadzone przez niego gospodarstwo rolne; ich wysokość, określona na 176 zł. miesięcznie, nie pozwala mu na poniesienie kosztów postępowania. W finansowaniu wydatków obejmujących w skali miesiąca zakup żywności (500 zł.), środków czystości (200 zł.), odzieży (300 zł.), opłat za energię elektryczną, gaz, śmieci (ok. 400 zł.) i komunikację (200 zł.) korzysta z pomocy rodziców. Jako posiadany majątek wykazał mieszkanie o pow. 63 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 1,37 ha.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.).
Stosownie do powyższego, o przyznaniu w tym zakresie prawa pomocy decyduje przede wszystkim ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana z uwzględnieniem sytuacji majątkowej, dochodów i wydatków jej oraz osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (jeżeli takie są).
W tym kontekście wniosek W. C. jest uzasadniony. Mając na uwadze deklarowane dochody, należy stwierdzić brak możliwości wygospodarowania przez niego środków na pokrycie kosztów sądowych związanych z udziałem w sprawie, w tym warunkującego merytoryczne rozpoznanie skargi wpisu. Mimo że wpis ten nie stanowi wysokiej kwoty (w niniejszej sprawie 100 zł.), w praktyce jego uiszczenie przez wnioskodawcę własnym staraniem należy uznać na niemożliwe; w praktyce, obowiązek poniesienia przez niego kosztów sądowych oznaczałby przerzucenie ich ciężaru na rodziców skarżącego, którzy jak wynika ze złożonego oświadczenia, ponoszą już w zasadzie całość wydatków związanych z jego utrzymaniem. Możliwości opłacenia tych kosztów trudno też upatrywać w posiadanym przez skarżącego majątku (w szczególności gospodarstwie rolnym), z którego jak wynika, nie jest się wogóle w stanie samodzielnie utrzymać.
Brak jest przy tym uzasadnionych przesłanek mogących świadczyć o tym, że w najbliższym czasie sytuacja finansowa skarżącego może ulec poprawie, co mogłoby uzasadnić przyznanie mu jedynie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (w tych okolicznościach należy jednak zwrócić uwagę na treść art. 249 P.p.s.a., stosownie do którego przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć).
Stosownie do powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.