Uzasadnienie
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. T. była decyzja Wojewody [...] z dnia [...].03.2010 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2010 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W podstawie prawnej skażonej decyzji wskazano art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415, ze zm./ oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm./, zwanej następnie k.p.a. W uzasadnieniu podniesiono, iż wskazaną wyżej decyzją z dnia [...].02.2010 r. Prezydent Miasta [...] uznał M. T. za osobę bezrobotną z dniem 9.02.2010 r. oraz odmówił przyznania w/w od tego dnia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jako przyczynę podano, iż w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy nastąpiło rozwiązanie stosunku służbowego z winy M. T. bez wypowiedzenia.
Analizując brzmienie będącego podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Wojewoda Podkarpacki zwrócił uwagę, że stosunek służbowy charakteryzuje się odmiennym od stosunku pracy charakterem, a regulacje zawarte w Kodeksie pracy nie mają do niego zastosowania, gdyż ustawa ta nie odsyła do tego aktu. Pragmatyka służbowa nie przewiduje jednocześnie instytucji wypowiedzenia stosunku służbowego funkcjonariusza celnego, jak też rozwiązania takiego stosunku bez wypowiedzenia. W powołanym wyżej przepisie art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zaakcentowana jednak została okoliczność zawinionego przez funkcjonariusza spowodowania rozwiązania tego stosunku służbowego. Organ II instancji wskazał, że skoro wobec M. T. zostało wszczęte postępowanie karne, które prowadzone było przez okres przeszło 12 miesięcy i stosowano w nim środki zapobiegawcze oznacza to, iż zachowanie strony było powodem powyższych działań, które skutkowały postawieniem jej zarzutu popełnienia przestępstw godzących w uczciwość i wiarygodność funkcjonariusza służby celnej.
Organ przy tym podkreślił, iż nie przesądza o winie odwołującej się funkcjonariuszki i w tym przedmiocie wypowie się sąd powszechny. Brak jednak wykazania na obecnym etapie postępowania winy po stronie M. T. nie oznacza, iż w/w nie spowodowała rozwiązania stosunku służbowego. Przyczyna takiego stanu rzeczy nie leży bowiem po stronie pracodawcy, ale funkcjonariusza, przeciwko któremu prowadzone jest postępowanie karne i który został zawieszony w związku z powyższym w pełnieniu obowiązków służbowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję M. T. wniosła o stwierdzenie nieważności tego rozstrzygnięcia w całości wraz z poprzedzającą go decyzją organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ewentualnie o uchylenie pierwszej z wymienionych decyzji w całości i uchylenie poprzedzającej ją decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając w zasadzie argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego organ zwrócił uwagę, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej o zwolnieniu skarżącej ze służby w oparciu o przepis art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej została uchylona przez Szefa Służby Celnej, a z pozyskanych informacji wynika, że skutkiem tego M. T. odzyskała status prawny sprzed zwolnienia i pozostaje zawieszona w pełnieniu obowiązków służbowych. W okresie zawieszenia przysługuje skarżącej 50% uposażenia, a za okres pozostawania poza służbą przyznano w/w świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. W związku z tymi okolicznościami skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej, a ponadto w sytuacji gdy wypłacono jej wzmiankowane świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, brak byłoby podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych.
Te ostatnie okoliczności faktyczne zostały przyznane przez skarżącą na rozprawie w dniu 8.09.2010 r., na której oświadczyła ona, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269).
Kontrola merytoryczna zaskarżonych aktów nie może się odbyć w sytuacji gdy strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W ocenie Sądu w wyżej opisanej sytuacji brak było podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższe w świetle art. 60 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., Sąd był związany cofnięciem skargi – zaś postępowanie należało umorzyć w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.