Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyznał skarżącej U. W. prawo pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego, zaś wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] (wyrok ten uprawomocnił się 30 marca 2010 r.).
Pełnomocnik skarżącej radca pr. U. W. wnioskując w piśmie z dnia 8 kwietnia 2010 r. o wydanie prawomocnego odpisu wyroku zwróciła się jednocześnie o przyznanie wg norm przepisanych i wypłacenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych został także zawarty w złożonym przez nią uprzednio w dniu 8 stycznia 2010 r. piśmie weryfikującym żądanie skargi, w którym wniosła ona o stwierdzenie nieważności objętej nią decyzji).
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku radców prawnych reguluje je rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), które w § 15 (rozdział 5) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Abstrahując od kosztów tej pomocy, należy zwrócić uwagę na treść § 16 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Jak wynika z powyższego, przedmiotowe oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Samo żądanie w tym zakresie, bez stosownego oświadczenia, nie jest wystarczające. W tym kontekście, zgodnie z § 16 rozporządzenia, przesłanki tej nie spełnia samo zawarcie we wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej jej określenie jako "nieopłaconej".
Wg stanowiska Sądu Najwyższego niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, w związku z czym jako nieuzasadniony podlega on oddaleniu (postanowienie z dnia 14 października 1998 r. II CKN 687/98, OSNC Nr 3/1999 poz. 63).
Stanowisko takie wynika również z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05 (niepubl.), według którego samo żądanie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej bez stosownego oświadczenia stanowiącego zasadniczy składnik uzasadnienia wniosku, nie jest wystarczające.
Z tego powodu nie ma podstaw do wzywania o jego uzupełnienie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., a wniosek nie zawierający oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu (S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, wyd. I, Warszawa 2007, s. 316).
Skoro zatem wniosek pełnomocnika nie zawiera wymaganego oświadczenia, brak jest zatem podstaw do jego uwzględnienia w zakresie przyznania mu wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej.
W związku z powyższym na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) w związku z art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 64 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.