Uzasadnienie
Skarżąca J. K. zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2007r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia decyzji nieważności decyzji Burmistrza Miasta nr [...] z dnia [...] maja 1999r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr 572 położonej przy ul. [...] w P. dla inwestycji pn. budowa budynku mieszkaniowego wielorodzinnego 24 – mieszkaniowego, dwuklatkowego o czterech kondygnacjach nadziemnych, piwnicach gospodarczych i wysokim dachu oraz budowa odcinka drogi dojazdowej.
Podstawa prawną zaskarżonej decyzji jest art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm. – zwana dalej w skrócie u.z.p.).
Wniosek J. K. o stwierdzenie nieważności decyzji odnosił się do części decyzji w zakresie o lokalizacji drogi dojazdowej jako z niezgodnego z planem miejscowym. Kolegium w uzasadnieniu decyzji stwierdziło, że w trakcie postępowania wyjaśniającego nie ujawniono naruszenie prawa i to w stopniu rażącym skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji.
W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla [...] w P. z dnia [...] maja 1999r. znak [...] zwanego dalej TBS.
W uzasadnieniu podała, że organ nie dokonał merytorycznej oceny wyjaśnień Burmistrza dotyczących zgodności ze stanem faktycznym, co jest naruszeniem prawa procesowego tj. art. 10 art. 104 k.p.a. skutkującym naruszeniem prawa materialnego art. 35, art. 42 i art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r. (wyrok NSA z 01.08.2001r. IV SA 2171/99 LEX 54179). Zarzuciła, że przebieg drogi w MPZP [...] ustalono w planie po działkach nr 564 i działce 572, a warunki przewidziane w kwestionowanej decyzji nie mają żadnego styku z działką nr 564, której właścicielką jest skarżąca. Ilość przewidzianych mieszkań w decyzji ustalającej warunki zabudowy jest większa niż wynika to z ustaleń planu. Skarżąca zakwestionowała też prawdziwość wyjaśnień udzielonych przez Burmistrza w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Wskazała, że Wojewoda stwierdził nieważność pozwolenia udzielonego decyzją Starosty na budowę przedmiotowej inwestycji, a działania Burmistrza zmierzają do ukrycia faktu wykonania drogi K4 niezgodnie z przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Skarga jest uzasadniona, ale z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu.
Zaskarżona decyzja została wydana na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skład orzekający w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] jest taki sam.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów stwierdził, że art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 tego kodeksu (NSA i wsa 2007/3/61). W uchwale wywiedziono, że w sukcesywnie budowanym stanie prawnym i doktrynie istnieją wystarczająco silne przesłanki do przyjęcia, że wniosek strony przewidziany w art. 127 § 3 k.p.a. uruchamia tok instancji w znaczeniu procesowym, który nie musi być zbudowany na hierarchicznej strukturze organów administracji publicznej. Zawsze tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ (art. 127 § 3 k.p.a.) trzeba bezwzględnie ocenić, czy jest możliwe zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Dokonując tego należy przez pracownika rozumieć osoby zatrudnione w urzędzie organu na podstawie stosunku pracy umocowanego do wydania decyzji z upoważnieniem indywidualnym bądź z mocy prawa.
Przepisy o wyłączeniu pracownika maja również zastosowanie do osoby piastującej funkcję organu. Te same przepisy o wyłączeniu pracownika i pracownika organu kolegialnego (art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 zdanie pierwsze k.p.a.) mają zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego, który wcześniej brał udział w wydaniu pierwszoinstancyjnej decyzji w tej sprawie.
Stwierdzona okoliczność stanowi po myśli art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W ponownie prowadzonym postępowaniu przy ustalaniu składu orzekającego rozpoznającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy należy ustalić inny skład personalny niż w poprzedzającej decyzji pierwszoinstancyjnej.
Sąd mając na względzie ustalony stan rzeczy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 lit. b) p.p.s.a.
Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a.