Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 października 2018 r. II SA/Rz 486/18 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie przyznał adwokatowi JB kwotę 590,40 zł, obejmująca podatek od towarów i usług w wysokości 110,40 zł, tytułem wynagrodzenia za udzieloną z urzędu pomoc prawną, która nie została opłacona oraz kwotę 20 zł tytułem niezbędnych i udokumentowanych wydatków adwokata ustanowionego z urzędu. Referendarz wskazał, że w opisywanej sprawie pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu w I instancji, sporządził zarówno skargę kasacyjną, która okazała się skuteczna, jak również po wyroku z dnia 19 czerwca 2018 r. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, za co przyznano wynagrodzenie w kwocie odpowiednio 240 zł, 120 zł i 120 zł, powiększone o kwotę podatku VAT.
W sprzeciwie od powyższego postanowienia JB wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez podwyższenie przyznanego mu wynagrodzenia według stawki 150%. Wskazał, że o wynagrodzenia według zwieszonej stawki zwrócił się we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jednakże w zaskarżonym sprzeciwem postanowieniu referendarz sądowy w ogóle nie odniósł się jego żądania, jak również nie wyjaśnił motywów przyznania wynagradzania według stawki 100%. Reprezentowanie zaś skarżącego wymagało znacznego nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony w realiach opisywanej sprawy jest bowiem obszerny, w tym zawiera dokumentację lekarską sporządzoną odręcznym pismem, potocznie okrzesanym jako "lekarskim". Ponieważ czynności podejmowane przez pełnomocnika wymagają najwyższej staranności, to pełnomocnik musiał zapoznać się z każdym dokumentem w katach sprawy oraz sporządzić opracowanie prawne każdego dokumentu z osobna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U.z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Sąd stwierdza, że zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy zasadnie przyznał wnioskodawcy koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według stawek 100%, chociaż jak słusznie wskazał zawodowy pełnomocnik, w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego sprzeciwem postanowienia do odmowy zawnioskowanego podwyższenia wynagrodzenia. W ocenie Sądu, wskazany przez skarżącego przedmiot zaskarżenia, stopień skomplikowania sprawy oraz – co za tym idzie – adekwatny do tych okoliczności nakład pracy poczyniony przez zawodowego pełnomocnika nie uzasadnia powiększenia o 50% należnego mu standardowego wynagrodzenia. Zapoznanie się z aktami sprawy jest wszak podstawowym obowiązkiem zawodowego pełnomocnika, a wnioskowanie, że z tego tytułu należy powiększyć stawkę wynagrodzenia pełnomocnika jest dla Sądu całkowicie niezrozumiałe.
Nie sposób również podzielić argumentacji o konieczności opracowania prawnego każdego dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych, w tym dokumentacji lekarskiej, skoro przedmiotem zaskarżenia skarżący uczynił stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesionego od postanowienie Kolegium o podjęciu zawieszonego postępowania odwoławczego. Przyjęta przez zawodowego pełnomocnika metodyka udzielenia pomocy prawnej z urzędu jest oczywiście indywidualną sprawą takiego pełnomocnika, niemniej brak jest podstaw do powiększenia należnego mu z tego tytułu wynagrodzenia z tego powodu, że sporządzał – cokolwiek to znaczy – analizy prawne każdego dokumentu, skoro obiektywnie nie były to czynności niezbędne do udzielenia rzeczonej pomocy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, orzeczono o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.